ท่ามกลางผู้คนมากมาย หญิงสวมอาภรณ์แดงทรุดนั่งลงกับพื้น
เสื้อผ้าถูกฉีกกระชากจนแทบไม่เป็นชิ้นดี ถูกดึงมามัดทับร่างอย่างมิดชิดเพียงเพื่อปกปิดความอับอาย
ใบหน้าถูกตบจนแดงช้ำไปหมด
นางมือหนึ่งกำผ้าที่ฉีกขาดบริเวณหน้าอกไว้แน่น อีกมือหนึ่งปิดหน้ารกๆ ชุ่มไปด้วยความตื่นตระหนก
ผมของนางถูกหญิงผู้นั้นคว้าจับไว้แน่น แล้วลากไปตลอดทาง
"ดูกันให้ทั่ว! นังแพศยาหน้าด้าน! โสเภณีขายตัว รู้จักแต่อ่อยผู้ชาย วันนี้ข้าได้ตัวแล้ว!"
หงเซียวได้แต่ก้มหน้านิ่ง ปล่อยให้ผมที่ยุ่งเหยิงบดบังใบหน้าไว้
นางรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการแข่งขันยิงธนูจันทร์เสี้ยวต้องใช้เวลาสามวัน อีกทั้งยังทราบว่าไฉเสี่ยวหมี่กับพวกพ้องมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นี้ และเสี่ยวหม่านก็จะเข้าร่วมแข่งขันด้วย นางจึงจงใจรอจนถึงวันที่สี่จึงค่อยเข้ามาในเมือง
แต่กลับได้ยินว่าที่ทุ่งดาวตกเกิดเรื่องขึ้น ทำให้การแข่งขันต้องยุติลงก่อนกำหนด นางรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก จึงได้แปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อหวังจะสืบข่าว
เห็น ๆ อยู่ว่าใช้ผ้าบางบางคลุมใบหน้าแล้ว ทว่าเพราะชายที่ดูดเรี่ยวแรงปราณของนางไปเมื่อหลายวันก่อนที่กระท่อมไม้ไผ่นอกเมือง กลับจำนางได้
นางไม่คิดจะใส่ใจ แต่ชายผู้นั้นกลับตามตื้อไม่เลิก
พอดีกับภรรยาของฝ่ายนั้นมาเห็นเข้า จึงเข้าไปซักถามทันที
ชายผู้นั้นพูดอย่างมั่นใจว่านางเป็นโสเภณีขายตัวในเขตชานเมือง ภรรยาเขาได้ยินดังนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที
สามีของนางไปเที่ยวศาลาหวนอินบ่อยครั้ง นางทำอะไรพวกหญิงงามในศาลานั้นไม่ได้ เพราะที่นั่นมีพวกนักเลงคอยคุ้มกัน แต่ถ้าเป็นหญิงที่ทำอาชีพนี้ด้วยตัวเองล่ะก็ ไม่ต้องปรานีกันอีกต่อไป