วิชาแปลงกายคงอยู่ได้เพียงช่วงเวลาของธูปหนึ่งดอก
ดังนั้น เมื่อพญามารปักครบ ใกล้ถึงยามจื่อที่จะเรียกวิญญาณ หงจีโอจึงถูกแมวขาวแปลงกายเป็นเสี่ยวหมี่ได้ในที่สุด
มันแปลกใจ ยกมือทั้งสองขึ้นดู รายนิ้วขาวผ่องดั่งรากต้นหอม เล็บถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ปลายนิ้วก็กลมมนน่ารัก
ทว่าจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง หันกลับไปมอง จึงเห็นนายอยู่หน้าประตูเรือน จ้องมองมันด้วยสายตาเย็นชา แววข่มขู่ในดวงตาฉายผ่านไปเพียงชั่วขณะ
ราวกับกำลังบอกว่า: กล้าใช้รูปนางแผลงไปมาอีก เมื่อนั้นเจ้าตายแน่
หงจีโอสงบลงในทันใด นั่งอยู่กับที่อย่างว่าง่าย ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ยามจื่อใกล้มาถึง
โอวหยางไหวที่เดิมว่าจะมาดูกลับบ่ายเบี่ยงว่ากายไม่สบาย ขอกลับไปพักผ่อน ปล่อยให้เรื่องเรียกวิญญาณเป็นหน้าที่ของพวกเขาทั้งหมด
กลิ่นอายสังหารนั้นหนักหน่วงเกินไป บ่าวไพร่จึงทำตามคำสั่งแมวขาว ต่างปิดประตูไม่ยอมออกมา
ในสวนจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน
แมวขาวรักษามาร ต้องไม่ห่างแม้ก้าวเดียว เจียงจืออวี่ถือธงนำวิญญาณเรียกผี ต้องยืนอยู่กลางมาร
มีเพียงอูหลีที่เป็นอิสระ เขารับหน้าที่นำวิญญาณ เข้าออกเรือนของโอวหยางรุ่ยได้ตามอำเภอใจ รอเพียงวิญญาณปรากฏกาย แล้วนำเข้าสู่ร่างกายก็เป็นอันเสร็จ
ประตูเรือนถูกผลักออก
อูหลีชำเลืองมองบุรุษบนเตียงผู้นั้น ผิวหน้าซีดเขียวชั่วช้า แล้วเดินตรงไป นั่งลงข้างเตียง
ราวกับรำคาญที่อีกฝ่ายขวางทาง เขาคว้าตัวอีกฝ่ายพร้อมผ้าห่มยกขึ้น โยนทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่แยแส
จากนั้นก็เอนตัวพิงหัวเตียงอย่างไม่เกรงใจ หลับตาพักผ่อน
ข้อมือวางบนเข่า ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะ รอคอยวิญญาณปรากฏกาย
เวลาล่วงเลยไปประมาณครึ่งธูป
อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว ภายในเรือนแสงเทียนวูบไหว แผ่นประตูสั่นไหวเล็กน้อยหลายครั้ง