เจียงจืออวี่เงยหน้ามองความเคลื่อนไหวของธงนำวิญญาณ แล้วคำนวณเวลา วิญญาณน่าจะเข้าสู่เรือนไปแล้ว
แต่ภายในห้องของโอวหยางรุ่ยกลับยังไร้ความเคลื่อนไหว
ขณะนี้อาจารย์กำลังกลั้นลมหายใจตั้งสมาธิรักษาแถวผังอยู่ ห้ามรบกวนแม้เพียงน้อยนิด มิเช่นนั้นแถวผังพังเมื่อใด วิญญาณก็จะสลายเมื่อนั้น
เขามองดูเวลาแห่งธูปหนึ่งกำจะล่วงเลยไป จิตใจเริ่มไม่สงบลงเรื่อย ๆ
กำลังจะเอ่ยปากถาม ก็พลันได้ยินเสียงจามอันดังลั่นสองครั้งดังมาจากในเรือน
เป็นอูหลี
ในห้อง ชายหนุ่มขยี้จมูก จามติดกันสองครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัวจนสมองสั่นหวิว ๆ
ไม่ใช่เป็นหวัด ก็ไม่เห็นมีฝุ่นละออง
เขาขมวดคิ้ว มองถาดธูปอย่างกังขา กับว่าควันนี้จะฉุนเกินไปกระมัง?
กำลังเหม่อลอย ก็ได้ยินเสียงถามของเจียงจืออวี่ที่กดต่ำลงมาจากนอกเรือน "อูหลี! วิญญาณของคุณชายโอวหยางกลับคืนร่างแล้วหรือยัง!"
อูหลีเอี้ยวคอมองดูธูปไฟ
เหลืออีกเพียงปลายเล็ก ๆ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเผยความไม่พอใจ "ใกล้จะเสร็จแล้ว รีบเร่งอะไรกัน"
*
ในเวลาเดียวกัน
ที่จวนสกุลโอวหยาง เรือนตะวันออก ในห้องหนังสือซึ่งจัดไว้รับรองแขก
บรรยากาศตึงเครียดราวกับคันศรที่พร้อมจะยิง
มีผู้ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต โอวหยางไหวกำลังจะตวาดออกไป แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นบุตรชายที่สิ้นสติไปนาน กลับยืนอยู่ตรงประตูอย่างปลอดภัยดี
เขาลืมเสียสนิทว่าในห้องยังมีแขกชาวชนเผ่าคนเถื่อนนั่งอยู่ พุ่งเข้าไปหาอย่างไร้การไตร่ตรอง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตัน สวมกอดโอวหยางรุ่ยไว้แน่น
"รุ่ยเอ๋อร์......"
ใครเล่าจะรู้ว่า โอวหยางรุ่ยกลับมีดวงตาสีแดงก่ำ ประหนึ่งเปลวเพลิงที่ไร้การควบคุมกำลังจะปะทุออกมา ใบหน้าน่าเกรงขามและน่าหวาดหวั่น "โอวหยางไหว เจ้าขายชาติที่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้! ไม่เพียงลักลอบขายทรายไฟแดงให้หมู่สัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ ยังร่วมปรึกษาหารือกับมันว่าจะขนกลับไปยังทะเลทรายได้อย่างไร!"