เหลียงหยาโจว นครหลวง
ในพระราชวัง หอประชุมเก้าชั้นฟ้า
ทหารองครักษ์หลายนายหมอบราบกับพื้น กราบทูลฝ่าบาทบนบัลลังก์มังกรและไท่ซืออินที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า
“บ่าวไม่พบที่ซ่อนตัวของคุณชายใหญ่ตระกูลลั่ว แต่ที่เมืองเชียนอู๋ กลับพบร่องรอยขององค์หญิงเพคะ”
ไท่ซืออินมือหนึ่งประคองแผ่นป้ายแปดทิศ อีกมือหยิกเคราสั้น สายตามองไปที่ชายบนบัลลังก์มังกรอย่างช้าๆ
“ไม่พ้นที่ข้าน้อยคาดไว้ ก่อนหน้านี้ข้าน้อยคำนวณแล้ว องค์หญิงยังอยู่ในดินแดนเหลียงหย่า หินมายาหลากสีก็ต้องอยู่บนตัวนางแน่นอน”
บนบัลลังก์มังกร ซ่งฮู่เอนตัวพิงที่พักแขนข้างหนึ่ง มือเท้าคาง ดูเหมือนกำลังหลับตาพักผ่อน
เนิ่นนาน เขาจึงค่อยๆ พยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเกียจคร้าน
“ไท่ซือช่างหยั่งรู้สวรรค์เสียจริง”
ซ่งฮู่เปลี่ยนหัวข้อกระทันหัน
“ทว่า——” เขาลืมตาขึ้น สายตาเหม่อลอยกวาดมองผู้หมอบราบใต้บัลลังก์ น้ำเสียงลากยาว “คนของท่าน ดูจะไร้ประโยชน์นัก หายาไม่ได้ แถมพบองค์หญิงแล้ว ยังไม่นำหินมายาหลากสีกลับมาอีก”
“ได้แต่เอาข่าวมากราย ให้ข้าแก้เบื่อกันหรือ?”
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อ
นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่ใกล้ๆ ยังไม่ทันตั้งตัว ถาดโจ๊กบำรุงในมือก็ร่วงลงพื้น ถ้วยกระเบื้องแตกกระจาย น้ำแกงกระเซ็นเลอะเทอะ
นางกำนัลตัวสั่นเทิ้ม ทรุดตัวลงกอดเข่า
“ฝ่าบาทโปรดทรงพระเมตตา ฝ่าบาทโปรดทรงพระเมตตา!”
ซ่งฮู่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าคิดว่าหญ้าอมฤตที่ใส่ในโถงนี้หายากยิ่งนักถึงร้อยปีก็ไม่พบ เจ้ามีชีวิตกี่ชาติก็เทียบไม่คุ้ม ฉุดลงไป เฆี่ยนจนตาย”
นางกำนัลผู้นั้นลืมแม้กระทั่งจะร้องขอชีวิต ตัวอ่อนปวกเปียกทิ้งลงกับพื้น ถูกคนฉุดลากออกไป
ภายในห้องโถงเงียบสนิททันที