ในจวนสกุลโอวหยาง
บุรุษวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งสวมชุดคลุมปักดิ้นหรูหรา ใบหน้าผอมแห้ง มือกำกรรไกรเงินเล่มเล็กอย่างดี กำลังค่อย ๆ ก้าวเดินท่ามกลางหมู่ไม้นานาพันธุ์ในลานสวน
ดอกไม้นานาสีในสวนกำลังเบ่งบานเต็มที่ สายตาของเขากวาดมองไปยังใด ดอกใดที่บานอวบอ้วน งอกงามดี ก็เอื้อมมือเด็ดลงมาอย่างช้า ๆ ดอกใดเด็ดไม่ขาด ก็ใช้กรรไกรตัดกิ่งให้ขาดสะบั้นอย่างสะอาดหมดจด
"น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน "เมืองเชียนอู๋แห่งนี้กลับมีคนจากเหมียวเจียงปรากฏตัวได้ ยังเป็นคนเผ่าวูกู่เสียด้วย ดูท่าของรางวัลอย่างธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณที่ข้าตระเตรียมไว้คราวนี้ จะดึงดูดผู้คนได้ไม่น้อยจริง ๆ"
พูดพลาง โอวหยางไหวก็ชำเลืองเห็นท่ามกลางใบไม้ที่บดบังกัน ดอกโบตั๋นสีแดงเพลิงดอกหนึ่งกำลังเบ่งบานสะพรั่งอย่างรุนแรง เขายื่นมือไปเด็ด กิ่งดอกไม้นั้นกลับเหนียวแน่นผิดปกติ
ดวงตาเขาเย็นลง ข้อมือออกแรง กรรไกรเงินส่งเสียง "แคร็ก"
ทั้งดอกโบตั๋นพร้อมกับกิ่งที่ขาดท่อนหนึ่ง ก็ตกลงบนฝ่ามือเขาในที่สุด
เขาส่งเสียงหึอย่างพอใจ นำดอกไม้มาแนบกับปลายจมูก สูดดมเข้าลึก ๆ
"หอมจริง... ดอกไม้เอ๋ย ก็ต้องเด็ดตอนที่มันสดใสที่สุดถึงจะงดงามที่สุด"
"ท่านนายท่านพูดถูกแล้ว" พ่อบ้านประจำจวนยืนก้มหน้ารายงานอยู่ข้าง ๆ พึมพำชมอย่างสุภาพ
โอวหยางไหวหันกลับมาที่ประเด็นเดิม "คิดไม่ถึงว่าคนเผ่าวูกู่จะใจกว้างถึงเพียงนี้ หนอนโลหิตแดงหนึ่งตัว แลกแค่ท่อนไม้หนึ่งท่อน หรือว่าพวกมันโง่เขลาไปหน่อย? ไม่รู้หรือว่าหนอนโลหิตแดงมีราคาเท่าไหร่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลือง?"
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย แววตาพลันปรากฏความทะนงตน ไม่ว่าจะอย่างไร การซื้อขายครั้งนี้ ยังไงก็คือเขาที่ได้กำไร
"คนของไท่ซืออินมาครั้งนี้ได้จังหวะพอดี หนอนโลหิตแดงตัวนั้น ส่งไปให้พวกเขาแล้วหรือยัง?" โอวหยางไหวถามขึ้นมาทันใด
ทหารองครักษ์หลายสิบคนที่ไท่ซืออินส่งมาในครั้งนี้ ช่วงนี้เพราะห้องพักในโรงเตี๊ยมในเมืองขาดแคลน จึงพักอยู่ที่จวนของเขานี่เอง