คำพูดของแมวขาวลอดเข้าหู โอวหยางรุ่ยเบิกตากว้างค้างเหมือนคู่กระดึงทองเหลือง ริมฝีปากสั่นเทา พูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
"ท่านพ่อ——ท่านพ่ออย่าตายนะ——"
เขาร้องไห้โหยหวนราวหมาป่าหอน ทรุดตัวลงข้างเตียง ซบหน้าลงกับที่แล้วร่ำไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาและน้ำมูกเลอะเต็มใบหน้า
หากคำพูดนี้มาจากปากผู้อื่น เขาอาจไม่ถึงกับเชื่อสนิท แต่ที่ออกจากปากจี้ฟางซื่อ ย่อมเป็นชะตากำหนดแปดในสิบส่วน
ตั้งแต่เด็กจนโต ทุกย่างก้าวที่เขาเดินล้วนเป็นเส้นทางที่บิดาจัดวางไว้ให้ อาหารการกินไม่เคยขัดสน อยากได้สิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น ไม่เคยต้องกังวลใจเรื่องใดแม้สักนิด
หากบิดาจากไปเช่นนี้จริง ภายภาคหน้าจะทำเช่นไร?
พ่อบ้านยืนนิ่งอยู่ข้างกาย สีหน้าเศร้าหมอง เมื่อจวนเจ้าบ้านล้มลง ชนเผ่าคนเถื่อนพวกนั้นก็หายตัวไปอย่างลึกลับ งานในเส้นเลือดแร่ก็หยุดชะงักลงทั้งหมด
จี้ฟางซื่อทำตามอำเภอใจ ส่งแรงงานทั้งหมดกลับบ้าน อ้างว่าเป็นการสั่งสมคุณงามความดีสุดท้ายให้แก่จวนเจ้าบ้าน
ยามนี้จวนเจ้าบ้านนอนป่วยหนักถึงเพียงนี้ เขาจำต้องทำตามโดยไม่เต็มใจนัก
โอวหยางรุ่ยกำลังร้องไห้อย่างสุดแสนอาลัยอาวรณ์
"ไม้ผุ! นาร้าง! โกรธจนข้าแทบกระอักเลือด!!!!"
จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังก้องกังวานราวสายฟ้าฟาดลงกลางดินแดนอันราบเรียบ
ไม่เพียงทำให้เจียงจืออวี่และซ่งเยวี่ยเหยาต่างสะดุ้งตกใจ โอวหยางรุ่ยเองก็แข็งทื่ออยู่กับที่ เสียงร้องไห้หยุดชะงักกะทันหัน ใบหน้าเปื้อนน้ำตาหันมองไปทางต้นเสียงอย่างงงงัน
"จี้...จี้ฟางซื่อ ข้าพเจ้ามิได้ตั้งใจร้องไห้ดังขนาดนั้น เพียงแต่ทนไม่ไหวจริงๆ"
"ไม่เกี่ยวกับเจ้า" อุ้งเท้าแมวขาวกวาดปัดไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "เจ้าจงร้องไห้ต่อไปตามสบาย ข้าโกรธคนอื่นต่างหาก"
เจียงจืออวี่และซ่งเยวี่ยเหยาสบตากัน
เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ถึงทำให้มันโกรธได้ถึงเพียงนี้?
ซ่งเยวี่ยเหยาลดเสียงลงต่ำ เข้าไปกระซิบข้างหูเจียงจืออวี่: "อูหลีเล่า?"