อาจเป็นเพราะลมเย็นสบายพัดจนอารมณ์ดี
หัวใจน้อยเปราะบางได้รับความปลอบโยนอยู่บ้าง
ดวงตากลมโตของไฉเสี่ยวหมี่เบิกกว้างจนกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยว ราวกับเรือน้อยสองลำที่บรรจุหมู่ดวงดาวไว้เต็มเปี่ยม โคลงเคลงไปมา
นางขยับเข้าไปใกล้ เอาปลายจมูกคลอเคลียปลายจมูกของเขาอย่างออดอ้อน
"หลี่หลี่ ข้าน่ารักไหม?"
"น่ารัก"
"ข้าสวยไหม?"
"สวย"
"งั้นทำไมมีแค่จูบล่ะ?" วินาทีก่อนหน้านางยังพอใจหรี่ตาลง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันใด ทำตาขุ่นเคือง "ที่ข้าบอกว่ากอดกันน่ะ ไม่ได้หมายถึงการจูบ!"
ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ ดั่งซ่อนตะขอเล็ก ๆ สองอันไว้ ค่อย ๆ เกี่ยวหัวใจเขาไปเสียอย่างนั้น
อูหลีรู้สึกวิญญาณแทบถูกนางเกี่ยวออกไปจากร่าง
ปลายนิ้วของเขาลูบไล้มุมปากนางอย่างทะนุถนอม เสียงแหบพร่าระคนรักใคร่เอ็นดูเล็กน้อย: "แน่ใจหรือว่าจะอยู่ตรงขอบหน้าต่างนี่?"
ระหว่างที่เอ่ยถาม เครื่องเงินทั้งหลายก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น เสื้อคลุมก็หลุดจากบ่าของเขารวมไปกับท่วงท่า เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าอันงดงามครึ่งหนึ่ง
"ข้าจะเอาแค่นี้แหละ"
"ดูนะ" นางนับนิ้วทีละนิ้วให้เขาฟัง "เจ้าอุ้มข้ามานี่ใช่ไหม? เบาะรองก็เจ้าเป็นคนปูใช่ไหม? ม่านพลังกั้นก็เจ้าเป็นคนทำใช่ไหม? ตอนนี้เตรียมพร้อมหมดแล้ว กลับมาถามข้าว่าแน่ใจหรือไม่แน่ใจ?"
"งั้นข้าก็นั่งเปล่าประโยชน์สิ ถ้าจะให้นั่งเปล่า ๆ ก็ไม่เอา ต้องอยู่ที่นี่"
ไฉเสี่ยวหมี่พูดอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงดื้อรั้นไปมา
อูหลีอดหัวเราะไม่ได้
เมาจนหัวซุนหัวปานขนาดนี้ ยังรู้ทันว่าเขากางม่านพลังกั้นไว้ ตอนปกติกลับไม่เห็นนางใส่ใจขนาดนี้
บางทีก็โง่ บางทีก็หลักแหลม ทำเอาวัดใจนางไม่ถูก
คืนนี้เขาถึงได้รู้ ว่าเจ้าโง่คนนี้เมาแล้วอารมณ์แปรปรวนเป็นช่วง ๆ นาทีหน้ายิ้ม นาทีถัดมาทำหน้าไม่พอใจ อีกทั้งยังพูดเก่งผิดปกติ