“……หนึ่งร้อย ”
อูหลีมีนิสัยใจร้อนอยู่แล้ว หากเป็นเมื่อก่อน เขาไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวกับการรอคอยอะไรแบบนี้
แต่ครั้งนี้เขาค่อยๆ ปล่อยน้ำให้ไหลช้าลง เนิ่นนานกว่าจะนับถึงหนึ่งร้อย
เขาไม่แม้แต่จะถาม ตรงไปดันประตูเข้าไป
เพียงก้าวข้ามธรณีประตู เท้าของอูหลีกลับราวกับถูกเพาะราก ตรึงอยู่กับที่
ไม่ขยับแม้ก้าวเดียวเป็นเวลานาน
หญิงสาวสวมชุดแม้วสีม่วงดำสลับลายเส้นอย่างประณีต ชุดกระโปรงสั้นอันงดงาม เอวคาดเข็มขัดเส้นเล็กเน้นรูปร่างได้อย่างพลิ้วไหว ใต้ชายกระโปรงเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนสองข้าง ปลายเท้าสวมรองเท้าเถาวัลย์ประณีต ข้อเท้าประดับกระดิ่งชุดหนึ่ง
เมื่อนางเคลื่อนไหว เสียงกระดิ่งใสก็ดังกังวานไม่ขาด
ไฉเสี่ยวหมี่หมุนตัวหนึ่งรอบ ชายกระโปรงพลิ้วไหว เรือนร่างอันคล่องแคล่วนั้นราวกับผีเสื้อตนหนึ่ง
“อูหลี สวยไหม?”
เขาค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปสบหน้านาง
เพียงชั่วครู่เดียว นางยังถักผมเปียสองข้างให้ตัวเองด้วย ใบหน้ายิ่งสดใสขึ้น ริมฝีปากแดงเรื่อราวดอกเหมยทะเลเบ่งบาน ดวงตาทรงเมล็ดแอพริคอตแวววาว
ยามยิ้มราวกับตะวันอุ่นในฤดูใบไม้ผลิ อบอุ่นและเจิดจ้า ขับไล่หมอกมัวได้หมดสิ้น
“เอ่อ ใช้ได้ ยังพอชมได้” อูหลียืนนิ่งอยู่กับที่นานอยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าจะตอบ
แล้วหมุนตัวรีบปิดประตูอย่างเร่งรีบ
แสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนพื้นห้องถูกตัดขาดออกไปในทันที ส่วนร่างอันเบาบางของหญิงสาวราวผีเสื้อถูกขังไว้ในห้อง
อูหลีอยู่ดีๆ ก็ไม่อยากให้ใครมีโอกาสได้ชม แม้แต่ดวงจันทร์ก็ไม่ให้
อย่างไรเสีย สิ่งนี้เขาก็เลี้ยงไว้เอง ต้องให้เขาคนเดียวเท่านั้นที่ดูได้
อูหลีสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เดินไปนั่งลงที่ม้านั่งยาว “ใส่แค่คืนเดียว พรุ่งนี้เช้าพอเสื้อผ้าของเจ้าแห้งแล้ว ก็เปลี่ยนกลับไปทันที”