เสียงเพิ่งจะขาดหาย กลับมีเสียงตวาดห้าวห้าวลอยมาจากไกลๆ ว่า “เสี่ยวหม่าน! ข้าบอกแล้วไงว่าทำไมเทกระโถนถึงได้ชักช้า เจ้ากลับมาหัดแอบฟังเซียงหยุนดีดพิณอีกแล้วหรือ!”
ชายหนุ่มท่าทางเหมือนหัวหน้าคนใช้เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงเย้ยหยัน “เจ้ายังฝันจะเก็บเงินมาไถ่ตัวนางออกไปอีกหรือ ตื่นเสียทีเถิด! ต่อให้เซียงหยุนเต็มใจจะไปกับเจ้า แต่นางหลิวคงไม่มีวันยอมปล่อยคนแน่ เจ็ดเซียงหยุนดีดพิณได้เพราะขนาดนี้ ที่นี่ต้องพึ่งพานางเป็นเสาหลัก หากขาดนางไป บรรดาลูกค้าที่ชอบฟังเพลงคงหายไปอีกสามส่วน!”
“เซียงหยุนเป็นเพียงนักดนตรี มิใช่หญิงงาม” เสี่ยวหม่านกำมือแน่น แววเสียงเผยความร้อนรน “เหตุใดแม่สื่อหลิวถึงได้ไม่ยอมปล่อยคน…”
“เจ้าควรดีใจที่นางยังมีฝีมือติดตัว มิเช่นนั้น คงถูกแม่สื่อหลิวผลักออกไปรับแขกนานแล้ว ในสถานที่เช่นนี้ มีหญิงใดบ้างที่จะออกไปได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์? ครั้งเมื่อหลายเดือนก่อน ก็นับว่านางเคราะห์ดี ที่มีหญิงงามคนหนึ่งช่วยรับเคราะห์แทน…”
พูดมาถึงกลางประโยค หัวหน้าคนใช้เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพูดผิด จึงหุบปากทันที สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นั่นคือชีวิตคนหนึ่ง แม่สื่อหลิวสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าห้ามเอ่ยถึงอีกเด็ดขาด
“อะไรหรือ?” เสี่ยวหม่านเอ่ยถามโดยไม่ทันคิด
“สิ่งใดที่ไม่ควรถาม ก็อย่าถาม!” หัวหน้าคนใช้ตวาดเสียงเขียว สะบัดมือ “รีบไปทำธุระของเจ้าเถิด!”
“ข้าจะพาเซียงหยุนออกไปจากที่นี่ให้ได้” เสี่ยวหม่านเอ่ยเสียงเบาลงมาทันใด
คำพูดนั้นทำให้หัวหน้าคนใช้ขบขัน ยียวนกวนประชด “ได้สิ นอกเสียจากเจ้าจะนำทองคำหมื่นตำลึงมาให้ได้ ถึงตอนนั้นแม่สื่อหลิวอาจจะยอมปล่อยคนก็เป็นได้”
“ข้าจะทำได้” เสี่ยวหม่านกำหูหิ้วกระโถนแน่น ข้อนิ้วซีดขาว “ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม”
เขาดูเหมือนจะฟังไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายกำลังประชดประชัน ดวงตาที่เลื่อนลอยคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันดื้อรั้น
เซียงหยุนคือผู้ที่ดึงเขาขึ้นมาจากปลักตม เป็นบุญคุณของเขา เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในโลกอันมืดมนของเขา