เงียบงันอยู่นาน
ไฉเสี่ยวหมี่ราวกับรวบรวมความกล้า เอ่ยเสียงเบา: “หากข้าบอกว่า......”
“ข้ามาจากอีกโลกหนึ่ง เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
อูหลีนิ่งมองนาง บนใบหน้าไร้ซึ่งความแปลกใจแม้เพียงน้อย
เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วยื่นมือมาคว้ามือนาง รวบนิ้วของนางทีละนิ้วให้แนบชิด
ท่าทางเช่นนี้ ประหนึ่งจะเฝ้ามองนางให้แน่นหนา กลัวว่านางจะหายไปในชั่วอึดใจถัดไป
“ข้าเชื่อ”
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”
“ข้ามาเพื่อ——”
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนอันแหลมคมก็ดังระเบิดขึ้นในหัวของนาง
ปาท่องโก๋ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างบังคับ ในเสียงกลไกนั้นยังแฝงความอ่อนเปลี้ยคล้ายเพิ่งรอดจากความเหนื่อยล้า:"ปีศาจใหญ่จบสิ้นแล้ว......โยกาดะ......เสี่ยวหมี่จังยังไม่ตายอีกเหรอ......"
ไฉเสี่ยวหมี่:"......"
เหตุใดฟังดูเหมือนหวังให้นางตายเร็วๆ?
แต่เพียงวินาทีถัดมา
นางก็รู้ว่าตนคิดผิดต่อมัน
ในหัวจู่ๆ ก็ระเบิดเสียงร้องไห้โฮออกมา
"อือๆๆๆๆๆ! ข้ายังคิดว่าข้าจะต้องส่งโฮสต์อีกคนไปซะแล้ว......"
"ขอบใจที่รอดชีวิตมาได้ เสี่ยวหมี่อือๆๆ! ต่อไปนี้ข้าจะไม่เรียกเจ้าว่าเปราะบางอีกต่อไป เจ้าคือเกราะเหล็ก! เหตุใดเจ้าถึงทนทานได้ถึงเพียงนี้!"
ราวกับว่าเพราะเพิ่งผ่านวิกฤตความเป็นความตายจากปีศาจใหญ่ระดับเอสเอสเอสมาได้ไม่นาน น้ำเสียงของปาท่องโก๋จึงสนิทสนมมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นี่เป็นครั้งแรกที่นอกเหนือจากคำเรียกซ้ำๆ อย่าง “โฮสต์” แล้ว มันยังเรียกชื่อนางอีกด้วย
"แต่ระบบเพิ่งได้รับสัญญาณเตือน! ตรวจพบว่าเจ้าตั้งใจจะบอกเรื่องการทะลุมิติให้ตัวละครในเรื่องรู้ นี่เป็นการทุจริตอย่างร้ายแรง ทางสำนักงานใหญ่ห้ามเด็ดขาด! หากเจ้าพูดออกไป พวกเราสองคนก็จบกัน ไม่ควรพูดออกมาเด็ดขาดอือๆๆ...... บะหมี่ไม่อาจทนมองเจ้าทำลายตัวเองลงไปได้!"