เจียงจืออวี่กับแมวขาวตามเสียงไปยังต้นทาง
บนผนังหินเบื้องหน้าไม่ไกลนัก รอยแยกเฉือนเนื้อเขาเป็นแนวเฉียง แคบจนมีเพียงคนเดียวที่เบียดตัวผ่านได้
แมวขาวยกอุ้งเท้าผสานมือเป็นอาคม คาถาอำพรางกายหลั่งไหลดั่งแสงจันทร์ กลั่นเป็นแสงริบหรี่สองจุดจมหายเข้าไปกลางหว่างคิ้วของทั้งคู่
"ตามอาจารย์มา!" แมวขาวเอ่ยพลางกระโดดเข้าไปในปากถ้ำก่อน
คาถาอำพรางกายมีอายุขัย เพียงชั่วก้านธูปก็จะสลายไป พวกเขาจึงต้องเร่งเวลา
"อาจารย์โปรดระวัง" เจียงจืออวี่คลำผนังหินค่อย ๆ ก้าวลง "อุ้งเท้าหน้าของท่านยังทนได้หรือไม่ ถ้าเช่นนั้น... ขึ้นมาบนบ่าข้าได้นะ?"
"......" แมวขาวสีหน้าเคร่งตึง "เจ้าหมอนี่ คาถาอำพรางกายแม้แต่พวกเราด้วยกันยังมองไม่เห็น เจ้าจะให้ข้าไปลงตรงไหนเล่า?"
"ก็จริงของท่านนั่นแหละ" เจียงจืออวี่หัวเราะแหะ ๆ พลางลูบจมูกตัวเอง
คาถานี้ช่างยุติธรรมนัก
ทั้งบังตาศัตรู ยังบังตาพวกพ้องด้วยกัน
ทำได้เพียงรับรู้กันผ่านเสียงและสัมผัสเท่านั้น
"ไปทางขวา" เสียงของแมวขาวดังมาจากด้านหน้าเฉียง ๆ
เจียงจืออวี่ขยับตามเสียง: "ได้"
แมวขาวได้ยินแล้ว เสียงฝีเท้าทำไมยิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ เล่า?
รีบหันกลับไปตามเสียง อาศัยการได้ยินควงอุ้งเท้าฟาดลงบนน่องเจียงจืออวี่อย่างแม่นยำ: "อาจารย์บอกให้ไปทางขวา! เจ้าไปทางไหนกัน?"
เจียงจืออวี่เจ็บจนสะดุ้งเฮือก หน้านิ่วปากเบ้: "อาจารย์ คราวหน้าเราพูดเป็นทิศทางตะวันออกเฉียงใต้ตะวันตกเฉียงเหนือได้หรือไม่? ข้ามองไม่เห็น ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ท่านหมายถึงคือทางขวาของท่าน หรือทางขวาของข้า?"
ยังไม่ทันจบคำ ก็ได้ยินเสียงแส้ฟาดดังฉาด ๆ หลายครั้ง คราวนี้ฟังดูไม่ใช่ฟาดถูกผนังหิน หากแต่เป็นเนื้อหนัง
"แก่เฒ่าหัวดื้อ! ขนทรายไฟแดงไม่กี่ก้อนยังยกไม่ไหว ข้าจะเฆี่ยนเจ้าให้ตาย!"