ความลับนั้นคืออะไรกันแน่?
ในต้นฉบับไม่เคยพรรณนาถึงชาติกำเนิดและที่มาอันแท้จริงของอูหลีเลยแม้แต่น้อย
ปลายพู่กันเพียงแต่สาดเปรอะไปกับความชั่วร้ายและความเลวทรามของเขา
ตัวร้ายที่อำมหิตโหดร้าย ต้องทำกรรมชั่วให้หมดสิ้น ต้องเลวทรามต่ำช้าอย่างไร ต้องสมควรถูกชาวโลกรังเกียจอย่างไร
ราวกับว่าเขาเกิดมาเพียงเพื่อเน่าเปื่อยอยู่ในที่มืด
ราวกับว่าการมีชีวิตอยู่ของเขาเองคือความผิด
เพียงเท่านี้ เมื่อเขาตายอย่างน่าเวทนาในที่สุด ผู้อ่านจึงจะปรบมือชื่นชม รู้สึกสมน้ำหน้า
แต่ยามนี้ ไฉเสี่ยวหมี่สัมผัสความอุ่นที่ยังไม่จางหายที่มุมปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจถูกอะไรบางอย่างที่แหลมคมทิ่มแทง
ในช่องว่างที่หน้ากระดาษมิได้จารึกไว้——
กันแน่แล้วซ่อนเรื่องราวเช่นไรไว้?
นางนึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินในภาพมายาขึ้นมาอย่างกระทันหัน
แก้แค้น......ท่านแม่......คนเนรคุณ......
ถ้อยคำที่คลุมเครือเหล่านี้ จู่ ๆ ก็แจ่มชัดขึ้นมาในหัวสมอง
เห็นสีหน้าอันซับซ้อนหลายหลากพลันผ่านไปบนใบหน้าของไฉเสี่ยวหมี่ โอวหยางรุ่ยรีบร้อนเอ่ยขออภัย ถึงกับยกมือตีปากตัวเอง: "ข้าพูดจาเหลวไหล! เป็นความผิดของข้า! เสี่ยวหมี่เจ้าอย่าได้เอาไปใส่ใจเลย"
บ่าวข้างกายมองด้วยความตะลึงงัน ทำได้เพียงหันหลังให้เงียบ ๆ
ทั้งคู่เป็นลูกท่านโดยกำเนิดแท้ ๆ วิถีทางปฏิบัติต่อสตรีกลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง:
คนหนึ่งทำร้ายดอกไม้อย่างโหดเหี้ยม ส่วนอีกคนกลับกลายเป็นผู้หวงแหนหอมกลิ่น
โอวหยางรุ่ยมาหาครั้งนี้ ยังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าอีกเรื่อง
เขาค้นไปทั่วคลังของของท่านพ่อ ในที่สุดก็พบของวิเศษชิ้นหนึ่งที่สามารถตามรอยสัตว์ปีศาจได้ เป็นแผนที่ดาวขนาดเท่าฝ่ามือ ปลายเข็มชี้ไปทางใด ก็คือร่องรอยของวิญญาณปีศาจ
แม้สัตว์ปีศาจในทุ่งดาวตกจะปะปนกันไปมา แต่ลองหลายครั้งเข้า ก็ย่อมเจอวิญญาณปีศาจเงาจันทร์ได้สักครั้ง