ใบหน้างดงามราวกับแกะสลักของชายหนุ่มพลันบึ้งตึงลง มุมคิ้วแผดเผาด้วยความมืดทะมึน นัยน์ตาอำมหิตดั่งพายุฝนใกล้จะถล่มลงมา
กลิ่นอายเย็นยะเยือกรอบกายแผ่กระจายออกไปอย่างไร้เสียง ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานและคำพูดอันอ่อนหวาน กลับราวกับมีน้ำค้างแข็งทาบทับลงบนแผ่นหลัง
ดวงตาต่างสีคู่นั้นชวนให้ผู้คนหวาดหวั่นอยู่แล้ว ยามนี้แสงเรืองรองหม่นหมองลง ยิ่งเพิ่มความน่าหวาดหวั่นและกดดันยิ่งนัก
"ไสถอดไป!"
ถ้อยคำที่พ่นออกมาระหว่างเรียวปากบางราวกับมีกลิ่นอายสังหาร
หญิงงามคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ได้ จึงถอยห่างออกไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
หมู่สตรีทั้งหลายก็พากันกระจายออกไปบ้าง ไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีกต่อไป หันไปรุมล้อมบุรุษอีกผู้นึงซึ่งอ่อนโยนและสุภาพอยู่ด้านข้างแทน
อูหลี สีหน้าเคร่งเครียด ก้าวฝ่าผู้คนตรงเข้าไป ดึงไฉเสี่ยวหมี่เข้าไปกอดในอ้อมแขนทันที
"เจ้าคือลูกบอลหรืออย่างไร โดนผลักหน่อยก็กลิ้งออกไป" เขากดเสียงต่ำลง พร้อมกับกัดฟัน "มือทั้งสองข้างนั้นเอาไว้ทำไมกัน อยู่ปกติก็ดึงแขนข้าเก่งนัก บัดนี้ถึงไม่รู้จักจับข้าไว้ให้แน่น?"
"คนแถวนี้มากมายเพียงนี้ หากถูกเบียดจนหลุดหายไป ข้าจะมีเวลาไปตามหาเจ้าได้อย่างไร"
ไฉเสี่ยวหมี่เงยหน้ามองเขาอย่างงงงวย
เห็นเพียงขนตาของเขาห่อหุ้มลงมา เงาตกทอดอยู่ลึกลงไปในดวงตาต่างสีนั้น
ภายในดูเหมือนมีอารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านซึ่งนางไม่อาจเข้าใจ
ทั้งเหมือนโกรธ ทั้งเหมือนตื่นตระหนก
"ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว จะหลุดหายไปได้ง่าย ๆ อย่างไรกัน" นางเม้มปากพึมพำเบา ๆ แต่ถึงกระนั้นยังใช้สองแขนกอดแขนที่แข็งแรงของชายหนุ่มเอาไว้แน่น "นี่ ข้าล็อกเจ้าไว้แล้ว เช่นนี้ก็พอแล้วมิใช่หรือ?"
เปลวไฟโกรธเกรี้ยวที่กำลังลุกโชนอยู่ในห้วงดวงตาของชายหนุ่ม พลันวูบไหว ถูกแทนที่ด้วยท่าทางตื่นตระหนกและไม่รู้จะทำอย่างไร