จวนสกุลโอวหยาง ห้องหนังสือ
พ่อบ้านก้มกายเดินเข้ามา ส่งจดหมายลับฉบับหนึ่งให้ผู้เป็นนายเหนือหัว "นายท่าน ชนเผ่าคนเถื่อนส่งข่าวมาอีกแล้ว ว่าพรุ่งนี้จะมาที่จวน เพื่อหารือเรื่องการขนส่งทรายไฟแดงที่เหลือ"
โอวหยางไหว หัวเราะเบา ๆ "จับตาดูเราอย่างใกล้ชิดจริง ๆ คนของไท่ซืออินเพิ่งจะก้าวออกไป พวกมันก็จะเหยียบเข้ามาทันที"
หยุดคิดครู่หนึ่ง เขาถาม "เจ้าได้สืบมาหรือไม่ว่าเหตุใดทหารองครักษ์กลุ่มนั้นจึงจากไปอย่างเร่งรีบนัก"
พ่อบ้านส่ายหน้า "ยังสืบไม่ได้ แต่มีทหารองครักษ์สองคนของไท่ซืออินเข้าไปในทุ่งดาวตกเพื่อร่วมชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยว หลังจากออกมาก็เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงทันที แม้แต่บุตรชายตระกูลลั่วก็ไม่ตามหาแล้ว"
พ่อบ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วคาดเดา "มิใช่ว่าในทุ่งดาวตกพวกเขาได้พบสิ่งสำคัญยิ่งกว่าบุตรชายตระกูลลั่วกระมัง?"
บุตรชายตระกูลลั่วผู้นั้นคือยาเส้นทางอายุวัฒนะที่ไท่ซืออินหาให้ฝ่าบาท ต่อเมื่อแม้แต่ยาเส้นทางนี้ก็ยังละทิ้ง คงต้องมีการค้นพบที่สำคัญกว่านี้แน่ และอาจเกี่ยวกับอายุวัฒนะด้วย
"ช่างเถิด" โอวหยางไหวโบกมือ น้ำเสียงอ่อนล้า "พวกเขายอมจากไปก็ดี จะได้ไม่ต้องให้ข้าต้องระแวงทุกวัน กลัวว่าพวกเขาจะล่วงรู้ความสัมพันธ์กับชนเผ่าคนเถื่อนของข้า"
เมื่อเอ่ยถึงทุ่งดาวตก เขาก็เอามือกดขมับโดยไม่รู้ตัว
รุ่ยเอ๋อร์ยังไม่ฟื้น ขวัญกำลังใจของเขาก็ยังไม่อาจวางลงได้
ยิ่งคิดถึงการต้องรับมือกับชนเผ่าคนเถื่อนกลุ่มนั้นในวันพรุ่งนี้ โอวหยางไหวก็ยิ่งหงุดหงิด "พวกเขาว่าจะมาเมื่อใด"
"ยามจื่อ"
โอวหยางไหวสีหน้าเคร่งเครียดลงทันที "ช่างเลือกเวลาเสียจริง"
ยามจื่อ เป็นเวลาที่จี้ฟางซื่อสะกดวิญญาณให้รุ่ยเอ๋อร์
เดิมทีเขาคิดว่าจะคอยเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ต่อให้ช่วยอะไรไม่ได้ ก็เพื่อความสบายใจ
แต่ตอนนี้กลับต้องไปรับมือพวกจอมยุ่งยากพวกนั้นก่อน