ใต้โต๊ะกลม ในเงามืดที่ไม่มีผู้ใดเห็น
ชายหนุ่มนั่งนิ่ง หลุบตาต่ำ
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่านิ้วเรียวของเขาค่อยๆ เกร็งขึ้นทีละน้อย กลุ่มควันดำบางๆ ซึมออกจากปลายนิ้ว เคลื่อนไหวราวกับสิ่งมีชีวิต เลื้อยวนไปมา แล้วค่อยๆ แผ่กลิ่นอายสังหารอันมืดหม่น เล็บดำอันแหลมคมค่อยๆ ทิ่มลงในฝ่ามือจนเลือดซึม แต่ก็ถูกกลิ่นอายสังหารที่พลุ่งพล่านกลืนกินไปอย่างเงียบเชียบ
พื้นดินราวกับแยกออกเป็นวังวนเหวลึกใต้ฝ่าเท้าของเขา มีภูติผีปีศาจนับหมื่นในนรกอยู่เบื้องล่าง ฉุดกระชาก แสดงท่าทางน่าเกลียด ส่งเสียงโหยหวน—
เหล่านั้นคือวิญญาณแค้นที่ตายด้วยมือของเขา
อูหลียังคงก้มหน้าอยู่อย่างเงียบๆ เม้มริมฝีปาก
ขนตาหนาแน่นบดบังความโหดเหี้ยมและเย็นชาที่ทวีความหนักหน่วงขึ้นในดวงตาของเขา
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจมลงทีละน้อย ถูกภูติผีในกลิ่นอายสังหารดึงเข้าไปในรังอันหนาวเหน็บ
มือปีศาจนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากส่วนลึกของความมืด ฉีกกระชากวิญญาณของเขา กัดกินความคิดเพ้อฝันของเขา เสียงแหลมหวีดและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยถักทอเป็นตาข่ายแน่นหนา:
“เจ้าโง่เอ๊ย... กู่เสน่หาของเจ้าถูกผู้อื่นมองทะลุแล้ว หากนางรู้ว่าตนเองเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกเจ้าชักใย จะรังเกียจเจ้าเพียงใด?”
เสียงนั้นเสียดแทงเข้าไปในกระดูก แต่ละคำเฉือนใจเหลือเกิน
“ตื่นได้แล้ว... เสียง ‘ชอบ’ ของนางแต่ละคำ ไหนเล่าจะไม่ใช่คำโกหกที่แมงป่องพิษกัดกร่อน? ฮ่าๆๆๆ......”
“โอวหยางรุ่ยเป็นตระกูลใหญ่มีหน้ามีตาเช่นนี้ หญิงทั้งหลายต่างแห่กันไปหมายปอง เขาเพียงสะบัดมือก็ควักทองหมื่นตำลึงได้ แล้วเจ้าเล่า? เจ้าจะเอาอะไรไปเทียบเขา?”
เล็บของชายหนุ่มฝังลึกลงในเนื้อจนมิดแล้ว แต่ใบหน้ากลับนิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อน้ำแข็ง
ทองหมื่นตำลึงงั้นหรือ......
เขาก็มีเหมือนกัน