ฝั่งเรือนตะวันออก บ่าวไพร่ต่างพากันเดินขวักไขว่ จัดวางกระบอกพลุใหญ่โตเรียงรายอย่างเป็นระเบียบกลางลานเรือน
เมื่อโอวหยางรุ่ยนำพาไฉเสี่ยวหมี่เดินเข้ามา หมอกหนาที่จู่ ๆ ก็ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ได้สลายหายไปอย่างเงียบเชียบแล้ว
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าความประหลาดใจที่ตนเตรียมไว้เป็นอย่างดีคืนนี้เกือบจะต้องสูญเปล่าเสียแล้ว ไม่นึกว่าหมอกจะมาเร็วไปเร็วเพียงนี้
ไฉเสี่ยวหมี่มองพลุรูปทรงกระบอกที่เต็มลานเรือนด้วยความฉงน นอกจากการห่อหุ้มจะเรียบง่ายกว่าหน่อย หน้าตากลับไม่ต่างจากของยุคปัจจุบันเท่าไรนัก
นางถามอย่างใคร่รู้ “นี่มัน......”
โอวหยางรุ่ยมีแววตายิ้มยินดี “พลุนี้ เดิมทีเป็นสิ่งที่ท่านพ่อจัดเตรียมไว้สำหรับคืนฉลองใหญ่หลังการชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยวสิ้นสุดลง แต่น้อยตัวแอบเบียดออกมาส่วนหนึ่ง คืนนี้จุดให้เจ้าดู”
ในเมืองเชียนอู๋ ไม่มีหญิงสาวคนใดไม่หลงใหลพลุไฟ
ไฉเสี่ยวหมี่อุทานในใจอย่างเงียบ ๆ “นับว่าเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งจริง ๆ แค่รับมัดจำยังมีพิธีการใหญ่โตประหนึ่งพิธีตัดริบบิ้นเปิดงานเลย”
ปาท่องโก๋ลอยออกมาอย่างแผ่วเบา “โฮสต์ อย่าเพิ่งสนใจพลุเลย ระบบเพิ่งตรวจพบว่าอารมณ์ของตัวร้ายพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในประวัติศาสตร์! คืนนี้ไม่แน่ว่าอาจจะปล่อยพิษกงให้หญิงเอกอีก!”
ไฉเสี่ยวหมี่ไม่รีบร้อน “วางใจได้ ข้าได้ส่งสัญญาณไปถึงพี่เหยาแล้วอย่างเงียบ ๆ ข้าบอกนางว่าอูหลีมีผื่นประหลาดขึ้นตามตัว ผิวเผินมองไม่เห็น แต่พอถอดเสื้อผ้าเมื่อใดกลับเต็มไปด้วยตุ่มน้ำน่ากลัว ข้าบอกนางว่าข้าเองมีภูมิต้านทาน แต่อย่าให้ผู้ใดมาแตะต้องเป็นอันขาด แตะเมื่อใดติดแน่นอน”
เว้นเสียแต่นิสัยเย็นชาหยิ่งยะโสของอูหลีที่ทำให้ยากจะเข้าถึงตัว ซ่งเยวี่ยเหยาเองก็เป็นคนที่รู้จักกาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง เมื่อรู้ว่าผู้อื่นมีโรคเร้นลับเช่นนี้ นางจะไม่เอ่ยปากถามเองโดยเด็ดขาด แต่จะหลบเลี่ยงอย่างระมัดระวัง
ดังนั้น กลอุบายนี้จึงไร้รอยรั่วยิ่งนัก
ไฉเสี่ยวหมี่คาดเดาว่า การปล่อยพิษกงจำต้องให้ซ่งเยวี่ยเหยาแตะต้องตัวอูหลีด้วยตนเอง ส่วนที่อูหลีจะทำเองนั้นไร้ประโยชน์ ดังนั้นตราบใดที่ซ่งเยวี่ยเหยาไม่แตะต้องเขา เขาก็คงหาหนทางปล่อยพิษกงไม่ได้เป็นแน่