ในอากาศ มีกลิ่นหอมของการทอดน้ำมันแผ่วเบาลอยมาแต่ไกล
ไฉเสี่ยวหมี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ความอยากอาหารถูกปลุกขึ้นมาฉะงั้น เสียงท้องร้องดังยิ่งกว่าเดิม
ตายแล้ว หอมจริง ๆ
หรือว่าหิวจนเห็นภาพหลอนไปแล้ว? ในทุ่งดาวตกแห่งนี้ จะไปหาแป้งทอดไส้เนื้อที่ไหนกัน?
แต่ทว่า วินาทีถัดมา
“เปาะ”
แป้งทอดตกลงมาจากฟ้าจริง ๆ
ห่อกระดาษน้ำมันร่วงลงมาอยู่ข้างเท้านางอย่างมั่นคง เชือกป่านเส้นเล็กพันรอบอย่างเป็นระเบียบสองรอบ คราบน้ำมันซึมออกมาจากรอยต่อกระดาษเล็กน้อย ยังมีไอร้อนจาง ๆ ลอยขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ที่ปากถ้ำบนภูเขาเฉียงไปข้างหน้า เงาร่างสูงระหงกระโดดลงมาเบา ๆ
อูหลีสะพายธนูยาวไว้บนหลัง แต่ในมือยังถืออีกคันหนึ่ง
ตัวธนูใสราวกับแกะสลักจากน้ำแข็ง มีประกายสีฟ้าจาง ๆ ไหลวับวาว ดั่งกำแสงจันทร์ที่ถูกทำให้แข็งไว้
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง แล้วย่อตัวลง ยื่นธนูน้ำแข็งคันนั้นส่งให้มือนางอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ราวกับว่ามันเป็นของนางมาแต่แรก “นี่ ของเจ้า รับไป”
ไฉเสี่ยวหมี่รับมา ยังงงงวย:“นี่คืออะไร?”
สัมผัสเย็นเฉียบชุ่มชื่น คล้ายกับทำจากน้ำแข็งจริง ๆ ส่องประกายอ่อน ๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นของดี แล้วกลายมาเป็นของนางได้อย่างไร?
“ยังไม่ตื่นอีกหรือ?”จู่ ๆ อูหลีก็โน้มตัวเข้ามา ฝ่ามือประคองคางนางขึ้นเบา ๆ ปลายนิ้วแตะแก้มนางอย่างใกล้ชิด มองตากลมโตที่ยังงงงวยด้วยความสนใจ ยิ่งดูยิ่งชอบ
เขาพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอีก:“หรือว่าหิวจนโง่ไปแล้ว?”
“เจ้าต่างหากที่โง่ ห้ามพูดว่าข้าโง่!”นางเบิกตาโตขึ้น สายตาวาวโรจน์ราวกับไฟนิดหน่อย
ใครกัน! ตอนที่นางเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง ร้องครวญครางว่า “พอแล้ว” กลับกระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า เรียก ‘หมี่หมี่ที่ดี’ ‘หมี่หมี่ที่เชื่อฟัง’ ปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่า