อูหลีปักปิ่นห้อยพู่ระบายกลับเข้าที่มวยผมของนาง แล้วใช้มือเกลี่ยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย ขณะขมวดคิ้วถามขึ้นว่า "ยังอยากดูอีกหรือ?"
อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงเรียกพิษเส้นเลือดหลักมาอีกสองครั้ง ก็แค่ต้องสูญเสียกลิ่นอายสังหารและพลังกู่เพิ่มอีกหน่อย ทนทานการแผดเผาอีกคราเท่านั้น
หากนางชื่นชอบที่จะดู เขาก็จะเรียกมาอีกครั้งให้ก็ได้
เมื่อเห็นเขาจะลุกขึ้น ไฉเสี่ยวหมี่รีบดึงปลายแขนเสื้อของเขาไว้ "ข้า... ข้าไม่ได้อยากดูตอนนี้นี่นา!"
"เช่นนั้นเมื่อใดจึงอยากดู?" เขาหยุดชะงักการเคลื่อนไหว
"ข้า..." นางก้มหน้าลง น้ำเสียงคลอเคลียอ้อแอ้ รู้สึกอายเหลือเกิน "คือว่า... เจ้า..."
"หืม?"
พูดพร่ำพึมพำอะไรอยู่นะ
อูหลีโน้มใบหูเข้าไปใกล้เพื่อฟังให้ถนัด
แสงจันทร์ทอดเฉียง ละอองแสงสีเงินสาดต้องบ่าของชายหนุ่ม เห็นเขาหันข้างเผยใบหน้าคมคายที่งดงามเข้าใกล้ ไฉเสี่ยวหมี่กัดฟัน หลับตาลงอย่างเด็ดเดี่ยวเอ่ยออกมา "ข้าให้เจ้าถอดเสื้อผ้าอยู่กับข้าเวลานอน... เจ้าต้องทำให้ข้าดูด้วย!"
พอพูดจบนางก็กำหมัดแน่น ปลุกใจตัวเองในใจ: ทำกันไปแล้วตั้งหลายครั้ง ยังจะเขินอายอะไรอยู่อีกเล่า?
องอาจหน่อยสิ เสี่ยวหมี่!
นางจึงกอดอกเชิดหน้าขึ้น พยายามทำท่าเที่ยงตรงมองไปทางเขา ในฐานะหญิงคนรักเอ่ยขออะไรส่วนตัวอย่างนี้ ก็ไม่เกินไปใช่หรือไม่?
"ไม่ได้"
ใครจะรู้ เขากลับปฏิเสธอย่างขาดคำ
พูดรวดเร็วปานใด ปลายหูของเขาก็แดงเรื่อขึ้นมาฉับพลันจริง
"ทำไมเล่า?" ไฉเสี่ยวหมี่สีหน้าเสียใจทันที "คนอะไรงั้นแหละ ทำไมถึงตระหนี่ถี่เหนียวปานนี้ ขอแค่นี้ยังไม่ยอม"