มนุษย์มีกลุ่มคนที่สติปัญญาก้าวล้ำนำหน้าคนทั้งหลายเช่นนี้
พรสวรรค์เหนือกว่าเหตุผลอันควร เรียนรู้อะไรก็เร็วจนน่าตกใจ
แม้ไร้แบบอย่าง ไม่มีผู้ชี้ทาง
เรียกกันทั่วไปว่า เรียนรู้ได้ด้วยตนเองโดยไร้ครู
ขนตาของไฉเสี่ยวหมี่ชุ่มโชกไปแล้ว
สั่นเทาอย่างละเอียดราวปีกผีเสื้อที่เปียกฝนหนัก
หยาดน้ำตาที่มุมตาของนางยังไม่ทันกลิ้งร่วง ก็ถูกเรียวปากเย็นเฉียบของอูหลีเช็ดไล้อย่างแผ่วเบา
“เจ็บหรือไม่?”
เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มอบอุ่นอยู่ข้างหูนาง ปลอบโยนอย่างแผ่วเบา แม้จะสั่นเทาแทบกลั้นไม่อยู่ แต่ก็ยังพยายามทำให้เบาที่สุด:
“เด็กดี......อย่าร้องไห้อีกเลย ได้หรือไม่......”
จูบมากมายตกลงมาอย่างละเอียดอ่อน เปลือกตา ปลายจมูก หน้าผาก ติ่งหู......ไม่มีที่ใดไม่เปื้อนกลิ่นไอของเขา
ราวกับสัตว์น้อยใช้การเลียอย่างดั้งเดิมที่สุดเพื่อแสดงความผูกพันและการปลอบประโลม
นางได้เห็นแล้ว
ว่าอะไรคือของจริง
จะปลอบก็ปลอบ แต่จะหยุดก็ไม่มีทางหยุด
ลมหายใจแตกสลายอยู่ในลำคอ นางแม้แต่ประโยคที่สมบูรณ์สักประโยคก็ยังต่อไม่ติด
อูหลีเองก็รู้สึกแปลก
เขารู้ชัดว่าทนเห็นนางร้องไห้ไม่ได้ หากแต่หยาดน้ำตาในยามนี้กลับงดงามจนน่าตกใจ
แทบอยากให้นางร้องไห้ออกมาให้มากกว่านี้อีก ให้ร่องรอยน้ำตาประดับเต็มแก้มสีชมพู ราวกับดอกแพร้องุ่นที่เปียกฝนไล้เต็มกาย
แล้วก็
ให้เขาเป็นผู้เช็ดไล้ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว จนแห้งสนิท
ไฉเสี่ยวหมี่ใช้หลังมือกดริมฝีปาก แต่ก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่
กระจัดกระจายเลอะเทอะ ราวกับลูกปัดที่เส้นด้ายขาด ร่วงเกลื่อนพื้น เก็บก็เก็บไม่ขึ้น
ชายหนุ่มควบคุมทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของนางพร้อมกัน
ฉีกทั้งสองออกจากกันแล้วเชื่อมโยงไว้
ส่งขึ้นสู่เมฆาแล้วลากลงสู่เหวลึก
เขารู้ดีเกินไปว่าควรทำให้นางร่วงหล่นอย่างไร และควรจะในเวลาใด——