รอจนอูหลีจัดการกับกำปั้นเล็ก ๆ นั้น ทั้งบีบ ทั้งนวด ทั้งจูบ จนหายดีแล้ว
แมวขาวจึงฝืนใจเข้าไปใกล้
มันยังมีเรื่องสำคัญที่ยังบอกไม่จบ
พิธีเรียกวิญญาณยามจื่อในคืนพรุ่งนี้สำคัญยิ่งนัก
ไม่เพียงเพื่อเรียกวิญญาณของโอวหยางรุ่ยกลับคืนมาเท่านั้น หากยังเพื่อกลิ่นอายสังหารที่หลงเหลืออยู่ในร่างของเขาอีกด้วย
กลิ่นอายสังหารนั้น ส่วนใหญ่ล้วนมาจากวิญญาณอาฆาตในเส้นเลือดแร่ และมีความเกี่ยวข้องกับบิดาของเขาคือโอวหยางไหวอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะโอวหยางรุ่ยมีวันเกิดที่อัปมงคลขั้นสุด จึงถูกหลอกหลอนทุกคืน ฝันร้ายไม่รู้จบ
ดังนั้นในคืนพรุ่งนี้
สิ่งที่มันต้องเรียกหา ไม่ใช่เพียงวิญญาณของโอวหยางรุ่ยเท่านั้น
แต่ยังรวมถึงวิญญาณอาฆาตที่รวมตัวกันอยู่ลึกลงไปในเส้นเลือดแร่เหล่านั้น
ต้องให้โอวหยางไหวได้เห็นกับตาว่าบาปที่ตนก่อไว้ ให้ผลแก่ลูกหลานเพียงใด แล้วหยุดการกระทำชั่ว จึงจะปล่อยให้วิญญาณทั้งหลายได้ไปเกิด
ไฉเสี่ยวหมี่ฟังแมวขาวเล่าถึงสิ่งที่พบในเส้นเลือดแร่ด้วยความโกรธแทบระเบิด
นางกัดฟันพูดว่า "นายทุนหน้าด้านอะไรกัน เอาคนเป็น ๆ มาใช้เป็นเครื่องมือ!"
"จะให้เดี๋ยวนี้เลยไหม ฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ แล้วหั่นหัวเขาเป็นลูกบอลให้เตะเล่น!"
แมวขาวอ้าปากค้าง
เด็กสาวที่เคยอ่อนหวานนุ่มนวลก่อนหน้านี้หายไปไหนกัน? เหตุใดเพียงชั่วพริบตากลายเป็นคนโหดร้ายทารุณเช่นนี้?
"ทำไม่ได้ ๆ"
มันรีบส่ายอุ้งเท้า
"ยามนี้หากส่งเสียงให้ต้นไม้สั่นสะเทือน กลิ่นอายสังหารยังไม่จางหาย วิญญาณเหล่านั้นก็จะไร้ที่ไป สุดท้ายจะกระจายไปกลืนกินกลิ่นอายสังหาร แล้วกลายเป็นอสูร นั่นถึงจะสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้คนอย่างแท้จริง"
ฟังดังนั้น ไฉเสี่ยวหมี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
อสูร......
ไม่ใช่เจ้าที่ปรากฏตัวในทุ่งดาวตกหรอกหรือ?
ตอนนั้นบนตัวมันกระจายไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันร้อนระอุ ตัวจริงประกอบขึ้นจากเศษซากร่างกายมากมายเป็นตะขาบ แล้วเมื่อเชื่อมโยงกับเรื่องเส้นเลือดแร่ที่เฒ่าจี่พูดในยามนี้ ที่แท้ก็เป็นวิญญาณอาฆาตที่กลายร่างมานี่เอง