ยามราตรียิ่งมืดมิด ถนนหนทางกลับยิ่งครึกครื้นโกลาหล
แสงไฟเรืองรองราวกับกลางวัน ฝูงชนหลั่งไหลอย่างคึกคัก ผู้คนสวมอาภรณ์นานาประเภทจากสารทิศต่างก็มีมา
การละเล่นข้างถนนกำลังสนุกสนาน เสียงกลองกับเสียงโห่ร้องกึกก้องเป็นระยะ งานโคมไฟงดงามตระการตา ร้านค้าเรียงราย เสียงเร่ขายดังระงมไปทั่ว
บนผิวน้ำมีเรือสำราญลำหนึ่งกำลังแล่นผ่านไปช้าๆ พลางส่งเสียงดนตรีแผ่วเบามาเป็นระยะ
ไฉเสี่ยวหมี่กำลังร้อนใจหาคน สายตากวาดมองไปไกลๆ อย่างไม่ตั้งใจ แล้วจู่ๆ ร่างกายก็ชะงักงัน
เห็นเพียงบนฐานดอกบัวที่หัวเรือ มีรูปปั้นหินยืนนิ่งอยู่
ท่าทางมือประสานคล้ายพระพุทธรูป แต่หาใช่พระพุทธรูปไม่
ผิวเคลือบสีสันงดงามไร้ที่ติ อาภรณ์สดใสวิจิตรราวกับเทพธิดาในภาพเขียนฝาผนังตุนหวง
โดยเฉพาะดวงตาที่ยาวเรียวคู่นั้น ช่างสื่ออารมณ์ยิ่งนัก
เรือสำราญแล่นไปข้างหน้าอย่างช้าๆ รูปปั้นหินค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหลังในสายตา
แต่ไฉเสี่ยวหมี่กลับรู้สึกว่า ดวงตายาวเรียวคู่นั้นราวกับจับจ้องอยู่ที่ตัวนางตลอดเวลา ยึดเหนี่ยวตัวนางไว้แน่น
ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาฉับพลัน
นางเกิดความรู้สึกคล้ายกับว่ารูปปั้นหินนิ่งเงียบตนนี้ ราวกับรู้จักนาง
ความรู้นี้มิใช่เพียงรู้ว่านางชื่ออะไร แต่รู้ว่านางมิได้เป็นคนของที่นี่ ไม่ควรจะปรากฏตัวในยุคสมัยนี้
ข้างกายมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งจูงเด็กเดินผ่านมา พอเห็นรูปปั้นหินก็หยุดยืน ประสานมือแล้วสวดมนต์เบาๆ
"ตงจื่อ รีบขอเจ้าแม่สามวิถีคุ้มครองให้โรคหอบของเจ้าหายเร็วๆ แม่ยอมใช้โชคลาภหนึ่งปีของแม่แลก"
เด็กไอแผ่วเบาสองสามครั้ง
ไฉเสี่ยวหมี่อดไม่ได้ที่จะหันไปถามว่า "เวลาขอพร ทำไมต้องเอาสิ่งของมาแลกด้วยเล่า?"
หญิงวัยกลางคนได้ยินก็มองมา แล้วยิ้มอธิบายกับนาง "คุณหนูคงเป็นคนต่างถิ่นกระมัง? เพราะฉะนั้นจึงไม่รู้ เจ้าแม่สามวิถีคือเทพปีศาจองค์หนึ่งที่เคารพบูชาในวัดสามวิถีแห่งเมืองเชียนอู๋ของเรา"