“อูๆๆ หลี่หลี่ ข้ากลายเป็นคนไม้ไปแล้ว ช่วยข้าด้วย...”
ดวงตาทรงเมล็ดแอพริคอตที่ปกติฉับไวเป็นประกายของไฉเสี่ยวหมี่ ยามนี้เลือนลอยละเมอเพ้อ ราวกับถูกฉาบด้วยม่านหมอกบางๆ
เรียวแก้มถูกสีเหล้าฉาบแต้ม ย้อมจากหางตาลามไปจนถึงต้นหู แม้กระทั่งลำคอก็แผ่สีชมพูอ่อนๆ
ปิ่นมวยผมที่เคยเรียบกริบไม่รู้ถูกกระทำย่ำยีเช่นไร หลุดร่วงกระเซอะกระเซิงลงบนบ่า เส้นผมยุ่งเหยิงสองสามเส้นแนบติดกับแก้มอันแดงระเรื่อ ช่างว่านอนสอนง่ายเหลือเกิน
อูหลีสัมผัสได้ในทันทีว่านางถูกจับจุดเส้นชีพจร
“หลี่หลี่ หลี่หลี่...จับหลี่หลี่ได้แล้ว ข้าไม่ใช่คนไม้แล้ว อิอิ” วินาทีที่แก้ออก ร่างอ่อนนุ่มว่านอนสอนง่ายก็พุ่งเข้าห้อมกอดเขาทันที พร้อมกลิ่นเหล้าโชยเต็มตัว ปะปนกับกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ สะอาดตา
กลิ่นนั้นมิเพียงไม่ฉุนจมูก กลับเหมือนไหเหล้าเก่าแก่ที่จู่ๆ ก็ถูกเปิดออก ความมึนเมาแผ่ซ่านขึ้นมาในพริบตา แม้แต่เขายังรู้สึกเคลิ้มๆ
นี่นางดื่มไปมากเพียงใดกันแน่?
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย อุ้มคนให้นั่งบนตัก เสียงลดต่ำลงเล็กน้อย: “ใครอนุญาตให้เจ้าดื่มเหล้า แต่อย่างนี้ได้อย่างไร?”
พูดจบ ก็สัมผัสได้ถึงมือเล็กๆ ที่ไม่อยู่นิ่งกำลังแหย่เข้าไปในคอเสื้อของเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า นี่กำลังหาเรื่องสัมผัสกล้ามอีกแล้ว
“ข้าไม่ได้เมาสักหน่อย” นางปฏิเสธพลางพยายามดึงคอเสื้อเขา แต่ท่วงท่ากลับอ่อนระโหยโรยแรง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเล็กน้อยเม้นมุ่ย ใบหน้างามแดงก่ำงดงาม ทว่าในดวงตากลับมีเปลวไฟแห่งความร้อนรนเล็กๆ ลุกโชน ราวกับกำลังต่อสู้กับเสื้อผ้า ยิ่งร้อนใจยิ่งแก้ออกไม่ได้
“ชุดบัดซบนี่มันอะไรกัน! จงใจกลั่นแกล้งข้าหรือเปล่า?” นางหน้าแดงก่ำจ้องด่าเสื้อผ้าผู้บริสุทธิ์อย่างเอาเรื่อง