แมวขาวชะงักขึ้นมาอย่างกึกก้อง
ความรู้สึกหม่นหมองและผิดหวัง ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากห้วงดวงตา
มันรู้แล้ว
ร่างที่ขยับเขยื้อนไม่ได้นั้น เป็นฝีมือของใคร
กระนั้นก็ยังอุ้มความหวังสุดท้ายไว้ในใจ เงยหน้าขึ้นมองไปยังชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ริมรอยแยกนั้น: “อูหลี เจ้าใส่กุ้งยิงตรึงร่างให้ข้าทำไม รีบ รีบดึงข้าขึ้นไปสักที”
ความหวังนี้มิใช่เพราะกลัวตาย กระบวยเซียนมีพลังชำระล้าง ย่อมไม่ถูกกลิ่นอายสังหารจากธารลาวาสึกกร่อน ต่อให้ตกลงไป ก็อย่างมากเพียงร่างกายแมวขาวนี้แหละจะพังทลาย แล้วค่อยหาที่อาศัยร่างใหม่
มันเพียงอยากจะดูว่า ไร่ร้างที่ว่านั่นของเด็กสาวเสี่ยวหมี่ ยังพอมีหวังที่จะออกผลดีๆ อยู่หรือไม่ เพื่อสิ่งนี้ มันจึงยังอดทนไว้กับอูหลีเป็นความเชื่อสุดท้าย
อูหลีได้ยินคำอ้อนวอนของแมวขาว ก็ก้มดวงตาลงเล็กน้อย
น้ำเสียงของมัน แอบแฝงความเอ็นดูและทวงถามอย่างประหลาด
เขากลับไม่ไหวติง เพียงถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังเสียดายเรื่องไม่เกี่ยวข้องบางอย่าง: “โอวหยางไหวผู้ชั่วร้ายเช่นนั้น จี้ฟางซื่อกลับช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง”
แมวขาวเอ่ยเสียงทุ้ม: “ผลกรรมของเขา กำลังมาเยือนอยู่แล้ว ข้าคำนวณไว้แล้ว”
รอยยิ้มของอูหลีทวีความหมายลึก: “แล้วโอวหยางรุ่ยเล่า? ช่วยเขาทำไม ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น”
“เขามีใจบริสุทธิ์ จิตใจผ่องแผ้ว ไม่เคยคิดร้ายต่อผู้ใด ข้าย่อมมีวิจารณญาณของตนเอง” น้ำเสียงแมวขาวเร่งเร้าขึ้นทุกที แต่อุ้งเท้ากลับค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนกำแพงหิน ลากเกิดเป็นรอยขูดขีดบาดหูหลายเส้น
อูหลีลุกขึ้นยืน