ครั้นกล่าวจบ นางก็ใช้ปลายจมูกเบา ๆ ถูกับปลายจมูกของเขา
ราวกับเจือด้วยความอ่อนโยนและเย้ายวนแทรกอยู่เล็กน้อย
ดั่งขนนุ่มนวลที่ปลิวผ่านปลายหัวใจ วูบหนึ่งแล้วก็หายไป
อูหลีตกใจรีบเบนหน้าไปทางหนึ่ง ความรู้สึกซ่า ๆ ระเบิดขึ้นกลางใจ ดั่งไฟป่าแผ่ลาม รนเร้าร้อนไปทั่วร่างจนเกิดอาการสั่นระริกเล็กน้อย สติแทบจะแตกสลาย
อีกแล้วหรือนี่......
เหมือนกับรอยจูบที่แตะต้องลูกกระเดือกของเขาเมื่อครู่
แตะเพียงหนึ่ง แล้วก็ถอยออกไป
เฉกเช่นเสียง "ชอบ" ของนางทีไร มักต้องปนคำว่า "ไม่ชอบ" "น่ารังเกียจ" เข้าไปด้วยเสมอ
นางเป็นดั่งชาวประมงที่นั่งทอดอารมณ์อยู่ริมฝั่ง ส่วนเขาคือปลาตัวนั้นที่ถูกเบ็ดเกี่ยวไว้
แม้แต่เหยื่อล่อ ก็ยังเป็นฝ่ายเขายื่นให้เอง
เขารู้ดี ครั้นเบ็ดติดแล้ว พ้นจากน้ำ ย่อมต้องตาย
แต่เขากลับกัดเหยื่อเสียอย่างนั้น
ที่กัดเบ็ดเองอย่างแข็งขัน จะเป็นสิ่งที่ดีอะไรได้เล่า?
ก็เพียงแมลงสาบที่เกิดในท่อระบายน้ำ ไม่อาจทนแสงสว่างไหว ได้แต่ทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยได้เท่านั้น
"กู่เสน่หาคู่ชีวิต ปีศาจกล้วยบอกเจ้า ใช่หรือไม่?"
เขาก็เอ่ยขึ้นมาโดยพลัน น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น
กู่ต้องห้ามโบราณเช่นนี้ โอวหยางรุ่ยแม้จะพลิกคัมภีร์โบราณเท่าใดก็อาจไม่พบร่องรอย ทว่าปีศาจใหญ่ที่โลดแล่นมาหลายพันปีกลับรู้เข้า เขารู้สึกเสียดายนักที่ปล่อยให้มันตายไปอย่างสุขสบายเกินไป
ที่น่าขันก็คือ ปีศาจใหญ่ตนนั้นเปิดเผยเรื่องกู่เสน่หา แต่กลับไม่บอกความลับที่สำคัญที่สุดแก่นาง
นี่คือธาตุแท้อันเลวทรามของปีศาจ
จงใจทำเป็นให้นางมืดบอด ราวกับเหล่าอาชญากรที่เมื่อยังไม่กระทบถึงผลประโยชน์ของตน ย่อมคอยปกปิดกันและกัน คอยมองดูวิญญาณที่บริสุทธิ์จมลงสู่หล่มโคลนด้วยท่าทีจะชมตลก ไม่มีทางยื่นมือช่วยดึงขึ้นมาแม้แต่ครึ่งเดียว