"ไม่ดีเลย"
อูหลีตอบด้วยเสียงแหบพร่า ฟันที่กัดเม็ดหยกขาวอันอบอุ่นนั้นค่อยๆ คลายออก แล้วหันไปซบลงในซอกคอที่บอบบางของนางแทน
ลมหายใจร้อนผ่าวแผ่กระจายลงบนผิวกาย เปี่ยมด้วยความดื้อรั้นไม่ยอมถอย
นางช่างไม่เชื่อฟังเสียเลย หากปล่อยมือเมื่อใด คงได้วิ่งหนีไปที่อื่นอีกเป็นแน่
ต้องรั้งตัวนางไว้ตลอดเวลาจึงจะได้
เขาจะรั้งเอง ด้วยแขนสองข้างนี้ รั้งไว้แน่นในอ้อมกอด
"ได้โปรดเถิด หลี่หลี่ที่ดีของข้า ให้ข้าได้หายใจบ้างเถิดนะ"
น้ำเสียงของไฉเสี่ยวหมี่นั้นอ่อนละมุนโดยธรรมชาติ ดั่งสายลมที่อ้อยอิ่งที่สุดของเมืองใต้ เปื้อนฝนพรำนอกหน้าต่าง เข้มข้นจนปลิวเข้าสู่หัวใจผู้คน
เมื่อตั้งใจออดอ้อน น้ำเสียงท้ายประโยคมักถูกยืดออกยาว หยดย้อยดั่งน้ำผึ้งละลายที่พันรัดเข้าใส่
ช่าง...คร่าชีวิตผู้คนยิ่งนัก
แทบไม่ทันได้คิด ร่างกายของอูหลีตอบสนองก่อนสติปัญญา ประหนึ่งถูกบางสิ่งควบคุมอย่างไม่มีตัวตน แขนที่โอบรัดแน่นนั้นผ่อนแรงลงเล็กน้อย
แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ไฉเสี่ยวหมี่เม้มริมฝีปาก สายตาคมกริบวาบหนึ่ง ก็งัดเอาอาวุธสุดท้ายออกมา
"พี่ชายยยย~"
น้ำเสียงที่เอ่ยพร้อมเครื่องหมายคลื่นสามตัว เจตนาเลียนแบบสำเนียงไต้หวันถูกนางบีบออกมาได้อย่างชัดเจน
ไฉเสี่ยวหมี่สัมผัสได้ว่า กลุ่มควันดำอันหนาทึบที่รายล้อมอยู่โดยรอบนั้น บัดนี้พลันลดระดับลงราวกับคลื่นน้ำที่ถอยร่น ประหนึ่งสัตว์นับพันถูกนำกลับเข้ากรง ถูกดูดซับเข้าไปในร่างของอูหลีจนหมดสิ้น
สายตาถัดจากนั้นก็ผ่องใสขึ้น ไอขาวอันอบอุ่นค่อยๆ พวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ลอยละล่องอยู่เหนือผืนน้ำ
แต่อูหลีก็ยังคงไม่เอ่ยปาก
ความเงียบแผ่กระจายไปท่ามกลางไอน้ำอันอบอุ่นชื้น ยาวนานจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สลับไปมาของทั้งคู่
จู่ๆ เขาก็รั้งนางแน่นขึ้น แล้วจมตัวลงไปโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า