“เหตุใดไม่ดื่มอีกเล่า?” ไฉเสี่ยวหมี่ขมวดคิ้ว นึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งเขาสุ่มดื่มจากกระบอกน้ำที่นางเคยใช้ ยังต้องลอยกระบอกให้สูงแล้วค่อยดื่ม ก็เอ่ยขึ้น “ไม่แตะปากกระบอกก็มิได้หรือ? เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยดื่มเช่นนี้หรอกหรือ?”
“ไม่กระหายแล้ว” เขาผลักกระบอกน้ำออก ยามลุกขึ้นก็เด็ดใบหญ้าเรียวบางต้นหนึ่งริมชายน้ำขึ้นมา หนีบปลายนิ้ว ส่งเข้าปากเคี้ยวเล่นทันที
“นี่! เหตุใดเจ้าก็ยัดอะไรเข้าปากไปเรื่อยเล่า? หากเป็นพิษเข้าล่ะ!”
ไฉเสี่ยวหมี่ดึงแขนเขาไว้ แล้วแย่งใบหญ้าครึ่งต้นนั้นออกจากริมฝีปากเขาอย่างแรง
อูหลีมองนางอย่างจนใจ
ไม่ให้ดื่มน้ำในทะเลสาบก็แล้วไป ถึงกับไร้แม้แต่ใบหญ้าจะให้เคี้ยว
แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาขุ่นเคืองที่มิได้ปิดบังของนาง เขาก็นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอธิบายอย่างจนใจว่า “หญ้านี้เรียกว่าหญ้าส้มเคี่ยว เคี้ยวแล้วเปรี้ยวฝาด ช่วยกระตุ้นน้ำลายดับกระหายได้”
เห็นนางฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมเสียงเบา “อีกทั้งยังมีสรรพคุณลดความร้อน ขับความชื้น ทำให้ก้อนแข็งอ่อนลงและสลายได้”
ยามที่เพิ่งสอนนางท่าดึงเกาทัณฑ์ ไม่เห็นนางตั้งใจถึงเพียงนี้ พอพูดถึงหญ้าป่า กลับเบิกตากลมโตดั่งสัตว์น้อยที่ชูหูฟัง
เขาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลง ปลายนิ้วหยิกแก้มนางเบา ๆ มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น “มิใช่หญ้าพิษอะไร เข้าใจแล้วหรือ?”
ไฉเสี่ยวหมี่จ้องหน้าเขางง ๆ แค่หญ้าธรรมดา ๆ ต้นหนึ่ง ยังรู้เรื่องมากมายเพียงนี้
หรือที่ว่า ปฏิบัติจริงจึงจะเกิดความรู้แจ้ง?
เขาคงจะ... สมัยเด็กเคยลิ้มลองมาแล้วกระมัง ถึงจำฤทธิ์ได้แม่นยำปานนี้
สรุปแล้ว เขายังกระหายน้ำอยู่นั่นเอง
จึงต้องอาศัยหญ้าส้มเคี่ยวนี้ช่วยดับกระหาย
แม้แต่น้ำในทะเลสาบก็ไม่รังเกียจ กลับมารังเกียจกระบอกน้ำของผู้อื่น
ช่างจนปัญญาจริง ๆ
ไฉเสี่ยวหมี่ชี้ไปยังบ้านเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ล้อมรั้วไม้ไผ่ มีเรือนไม้ไผ่หลังงามอยู่ภายใน กลางทุ่งกว้างอันเปล่าเปลี่ยว ยิ่งดูเงียบสงัด