งูน้อยตัดสินใจถอนคำพูดก่อนหน้านี้ของตนเสียใหม่
อันที่จริง ชีวิตของงูนั้นก็สุขสำราญมิใช่น้อย
ที่หน้าโต๊ะหิน ไฉเสี่ยวหมี่ถือกิ่งไม้คนละข้าง แต่ละกิ่งเสียบขากระต่ายย่างจนเหลืองกรอบหอมกรุ่น เปลวน้ำมันส่งเสียงฉ่า ๆ
นางยื่นกิ่งหนึ่งให้หงจีโอ เห็นมันกินอย่างเอร็ดอร่อยก็ยิ้มถาม "อร่อยหรือไม่"
หงจีโอทั้งเคี้ยวทั้งพยักหน้าไม่หยุด
ก่อนหน้านี้มันกินแต่เนื้อดิบ ใครเล่าจะคิดว่าพอผ่านไฟย่างแล้วจะหอมถึงเพียงนี้
หงเซียวประคองคางด้วยสองมือ มองทั้งคู่อย่างพึงพอใจ ดวงตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น
ก่อนหน้านี้เสี่ยวหมี่มาขอน้ำดื่ม ต้องการอาหารแต่ไม่ได้ไป นางรู้สึกค้างคาใจยิ่งนัก
นางจึงไปจับกระต่ายป่าตัวหนึ่งมาจากป่า ใส่กรงไว้ในรั้ว คอยเฝ้าหวังให้เสี่ยวหมี่มาขอน้ำอีกครั้ง จะได้ย่างกระต่ายป่าให้นางกิน
ไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นเสี่ยวหมี่ก็มาอีก
สามวันต่อมา
เสี่ยวหมี่มาที่แห่งนี้ทุกวัน
ปากก็พึมพำ "ทนไม่ไหว ทนไม่ไหว ครูผู้เคร่งขรึม การฝึกสุดโหด มาหลบที่นี่สักหน่อย"
ดังนั้น หงเซียวจึงออกไปจับกระต่ายสามวันติดต่อกัน
นางอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่นอกเมืองนี้ บางครั้งก็ล่อลวงชายหนุ่มมาดูดเรี่ยวแรงปราณ ก็เป็นเพียงคืนเดียวแล้วจากกัน
เนิ่นนานแล้วที่ไม่มีใครเล่านิทานให้นางฟัง และเนิ่นนานแล้วที่ไม่มีใครเล่นหมากล้อมกับนาง
เสี่ยวหมี่รู้ทุกอย่าง ทั้งเล่านิทานให้นางฟัง ทั้งเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนนาง