จอมมารแดนเหมี่ยว...เสกอาคมด้วยปากได้?

ตอนที่ 139 เจ้าจะตายไม่ได้......

7 นาที· 1.6K คำ

เมื่อกลิ่นอายสังหารสองสายปะทะกันโดยตรง

ผลลัพธ์ย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว: ฝ่ายที่อ่อนแอกว่า จะถูกกลืนกินไปจนสิ้น

และด้วยเหตุนี้ จึงหลอมรวมเข้ากับกลิ่นอายสังหารที่แข็งแกร่งกว่า ปล่อยให้มันครอบงำโดยสิ้นเชิง

อสูรตะขาบที่ประกอบขึ้นจากซากอวัยวะส่งเสียงร้องแหลมด้วยความตื่นเต้น เสียงที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวราวกับเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนแทงทะลุแก้วหู ซึมเข้าสู่แนวกระดูกจากทั่วทุกทิศทาง

มันดูดกลืนพลังที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างตะกละตะกลาม ร่างกายของมันขยายออกพร้อมกับเสียงกรุบกริบราวกับกระดูกเคลื่อนหลุดจากตำแหน่ง

ความอิ่มเอม ความอิ่มเอมที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ความแข็งแกร่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน หาที่สิ้นสุดไม่ได้เช่นนี้ ทำให้มันคลุ้มคลั่ง แม้แต่หมอกดำที่ห่อหุ้มรอบกายก็เริ่มพลุ่งพล่านเป็นแสงสีแดงเข้มของโลหิต

วิญญาณปีศาจรอบข้างแตกตื่นกระเจิดกระเจิงไปนานแล้ว พื้นที่ว่างหน้าวัดเหลือเพียงความเงียบสงัด

หนังคนสองแผ่นบนพื้นได้สลายกลายเป็นผุยผงท่ามกลางกลิ่นอายสังหารไปแล้ว

และอูหลีในยามนี้ก็ถูกฉุดกระชากมายังที่แห่งนั้นพอดี ราวกับกำลังบอกใบ้ว่าจุดจบของเขาท้ายที่สุดคงเหมือนกับหนังคนสองแผ่นนั้น กลายเป็นความว่างเปล่า

มันดูดกลืนกลิ่นอายสังหารภายในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง เมฆดำที่เรืองแสงสีแดงรอบกายเริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่ง

ร่างกายที่สูงโปร่งของชายหนุ่ม ภายใต้อสูรยักษ์นั้น ดูบางเฉียบ เล็กละอิดละเอียดยิ่งนัก

อสูรตะขาบที่ประกอบจากซากอวัยวะพร้อมด้วยกลิ่นอายสังหารข้นหนืดราวกับหล่มมีชีวิต เข้าโอบรัดตัวเขา กลืนกินเขามิดชิด ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว

ในขณะที่ห้านิ้วสุดท้ายกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น—

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป