ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวที่หลับใหลขึ้นในแนวนอน หลุมเลือดอันน่าสะพรึงที่กลางอกทั้งสองแห่งกำลังสมานกันอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาก้าวเท้าเข้าไปในศาลเจ้าประจำหมู่บ้านทีละก้าว
ฝีเท้าช้าลงอย่างยิ่งและมั่นคง ไม่กล้าแม้แต่จะสั่นสะเทือนแม้เพียงน้อย กลัวจะรบกวนความฝันของนาง
เบื้องหลัง
อสูรตะขาบก้มหน้ามองทะลุทะลวงด้วยความไม่อยากเชื่อ ณ รูโหว่ขนาดใหญ่ที่กลิ่นอายสังหารของตนถูกระเบิดออก
เศษซากร่างกายร่วงหล่นลงเต็มพื้น บาดแผลที่ขาดออกมีของเหลวสีแดงเข้มราวกับลาวาไหลทะลักออกมา ดั่งเลือดที่หลั่งริน
ขอบรูโหว่กำลังค่อยๆ คืบคลานสมานตัว เศษซากที่แหลกสลายก็กำลังรวมตัวกันอีกครั้ง
มันถูกยั่วโธ่จนโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด
เสียงคำรามอันแหลกสลายราวกับจะทำลายทุกสิ่ง
รอให้ร่างกายสมานดี มันจะฉีกเจ้าสิ่งนั้นให้แหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทันที!
แต่หวูหลีไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ
เขาตรงเข้าไปในศาลเจ้า กลิ่นอายสังหารม้วนหนึ่ง พัดพารูปปั้นเทพเจ้าที่นั่งอยู่บนแท่นสูงกระเด็นตกสู่พื้น แตกเป็นเศษซากเต็มพื้น
แท่นสูงว่างเปล่า ยังค่อนข้างสะอาด บนนั้นปูด้วยผ้าแดงที่สีซีดจาง
หงจีโอเข้าใจความหมาย คาบเบาะรองเข่าสองแผ่นจากพื้นมาวางทับด้านบน
หวูหลีจึงก้มลง ค่อยๆ วางคนในอ้อมแขนลงบนนั้น
ท่าทางเบาบางราวกับกำลังวางแก้วผลึกที่เปราะบาง และดั่งกำลังอัญเชิญสมบัติล้ำค่าที่มิอาจลบหลู่
ชั่วขณะนี้
บนแท่นสูง ชายหนุ่มราวกับมีเทพเจ้าองค์เดียวที่เป็นของเขา
เขาก้มลง ประคองใบหน้านางไว้ ประหนึ่งผู้ศรัทธาที่ภักดี ประทับจุมพิตเบาๆ ลงบนหน้าผากของนาง
สายตาทอดไปยังแขนเล็กที่ดำคล้ำเพราะถูกกลิ่นอายสังหารกัดกร่อน เขาจับมือทั้งสองของนางขึ้นมาประกบกันแนบชิดริมฝีปากของตน กลิ่นอายสังหารถูกดึงออกจากใต้ผิวหนังของนางทีละเส้น กลืนเข้าสู่ร่างของเขาเองจนหมดสิ้น