“แต่ข้าไม่ชอบเจ้าในวันนี้แล้ว”
เพิ่งจะเอ่ยถ้อยคำหวานจบลง ชั่วอึดใจถัดมา ไฉเสี่ยวหมี่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นฉากงิ้วสลับหน้าโดยพลัน
น้ำเสียงที่นุ่มละมุนนั้น ก็แปรเป็นแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย
แม้จะถูกเขากอดให้นั่งบนตักจนลงไม่ได้ แต่นางก็เอวคด ลุ่ยหน้าบึ้งหันหลังให้
“เหตุใดเล่า?”
มองไม่เห็นสีหน้านาง ใจของอูหลีร้อนรนอยากจะหันไหล่นางมาให้ได้เผชิญหน้ากันถามให้กระจ่าง แต่เพียงปลายนิ้วเพิ่งจะแตะแนวไหล่บางของนาง เรี่ยวแรงกลับเหมือนถูกดูดหายไปชั่วพริบตา
เขากลัวว่าออกแรงเพียงนิดเดียว ก็จะทำให้นางเจ็บอีก
จะกำก็ไม่ใช่ จะปล่อยก็ไม่ใช่
มือจึงลอยค้างกลางอากาศ เนิ่นนานเกินกว่าจะวางลง
ช่วงนี้เมืองเชียนอู๋อากาศร้อนอบอ้าวผิดปกติ เพื่องานเล่าเรียนยิงธนู นางจึงเลือกสวมเสื้อนอกผ้าก๊อซสีชมพูอ่อนบางเบาเป็นพิเศษ
คานหามกว้างขวางหรูหรา รอบบุษบกรายล้อมด้วยโคมไฟแก้วผลึกเป็นวง
ภายใต้แสงนุ่มนวล บ่ามนขาวผ่องปรากฏรำไรในเส้นไหมบางๆ กระดูกไหล่ซ่อนใต้ผิวละเอียด ราวกับหยกไขมันชั้นเลิศที่ถูกแสงอุ่นชโลมให้เปล่งประกายนวลเนียน
จากมุมของเขา มองเห็นเศษผมข้างขมับของนางสยายผ่านลำคอขาวใสราวหิมะ
เส้นไหล่ทอดยาวต่อเนื่อง ลากร่องโค้งงดงาม ท่ามกลางเส้นผม แถบผูกเส้นเล็กสองเส้นที่ต้นคอปรากฏรำไร ซ่อนอยู่ใต้เส้นไหมบาง ดูเหมือนเป็นเสื้อชั้นในสุด ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยนางซักมัน...
เพียงแต่ครานั้นถูกนางรีบร้อนชิงกลับไป หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยแตะต้องตัวนั้นอีกเลย
ผืนเล็กเพียงผืนหนึ่ง ด้านบนและด้านซ้ายขวาประดับด้วยสายผูกเส้นเล็กสี่เส้น มองแล้วชวนให้คิดว่าดึงเพียงนิดก็ขาด ซักก็ไม่กล้าออกแรง ซักทีเขาก็ยังรำคาญ ไม่ให้ซักก็ช่าง
แต่ยามนี้ สายตามาจับอยู่ที่สายผูกเส้นเล็กสองเส้นนั้น ลูกกระเดือกของเขาพลันกลืนลงหนึ่งครั้งโดยไม่รู้สึกตัว