เลือดของอูหลีต้องมีประโยชน์แน่ เพราะเมื่อครู่เขาถึงได้เร่งเร้าให้นางดื่มนักหนา
ความคิดนี้ช่วยพยุงกายนางเอาไว้ได้ ให้นางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ก้มหน้าไปที่รอยเลือดซึมเล็กน้อยตรงนั้น แล้วซับดูดเบา ๆ หลายครั้งราวกับทารกน้อยดูดนมมารดา
เปียกชื้น อุ่นละมุน นุ่มนวล
ปลายลิ้นของนางราวกับปลาน้อยตัวหนึ่งที่ทั้งว่องไวทั้งตื่นตระหนก พันเวียนรอบปลายนิ้วของเขา ลากผ่านปลายนิ้วอันบอบบาง
อาการสั่นสะท้านเล็กน้อยแต่ชัดเจนนัก ระเบิดออกจากจุดนั้นในพริบตา ไหลขึ้นไปตามเส้นเลือดจนจรดกระดูกสันหลัง
อูหลีตะลึงมองปลายนิ้วของตัวเองถูกนางอมไว้ระหว่างริมฝีปาก มองกลีบปากสีชมพูเรื่อนั้นถูกเลือดของเขาย้อมให้กลายเป็นสีแดงสดอันยั่วเย้า
กลางอกเหมือนถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกระแทกอย่างแรง อึดอัดตื้อตัน และชาไปหมดจนบอกไม่ถูก
จูบที่รีบร้อนและไม่ชำนาญนั้น ดันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดโดยไม่มีการปิดบัง!
ตอนนั้นริมฝีปากของนางเพียงแต่แนบเข้ามาอย่างงุ่มง่าม แล้วกดเบา ๆ
แต่หาก... หากปลายลิ้นที่คล่องแคล่วราวปลาน้อยในยามนี้ พันเวียนไม่ใช่ปลายนิ้วของเขา แต่เป็นปลาย... ของเขาเล่า...
ให้ตายสิ!
เขาคิดอะไรอยู่!
ใบหูของอูหลีร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ความร้อนอันแปลกประหลาดแล่นขึ้นมาจนหัวหมุน
เขารีบชักนิ้วออกจากปากนางอย่างแรงและวุ่นวายใจ เสียงแหบพร่าไปเล็กน้อย:
"พอแล้ว! แค่หยดเดียวก็พอแล้ว เจ้าเป็นปลิงหรืออย่างไรกัน!"
สัมผัสอุ่นชื้นที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้ว แผดเผาเข้าไปในผิวหนังราวกับไฟ
อูหลีกำนิ้วแน่น แล้วแทบจะโยนหญิงสาวออกจากอ้อมกอดอย่างตื่นตระหนก พร้อมหันหน้าหนี
จากใบหูลามไปถึงลำคอ รอยแดงที่เห็นได้ชัดแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว