"เปล่านี่นา ข้า...อ้า!" ไฉเสี่ยวหมี่กำลังเผลอตอบคำถามของเจียงจืออวี่ ทว่าที่เอวของนางกลับถูกกระชากแน่นขึ้นมาฉับพลัน
มือของชายหนุ่มที่รั้งอยู่ที่เอวนางพลันออกแรงกด นิ้วมือเสยไปโดนเนื้ออ่อนตรงจุดที่บางเบาที่สุดของนางพอดี ความเจ็บปวดและความคันแปลบประหลาดแล่นขึ้นมา ทำเอานางร้องหลุดเสียงสั้น ๆ ด้วยความตกใจ
ในขณะเดียวกัน ปลายนิ้วชี้ที่เปื้อนเลือดก็กดลงบนริมฝีปากของนาง
สัมผัสอันอุ่นและคาวเลือดนั้น ปิดกั้นถ้อยคำทั้งหมดที่ยังพูดไม่ทันออกไป บีบให้นางต้องเงียบปาก
"จะไปพูดกับมันให้เสียเวลาเปล่าทำไมกัน" เสียงของอูหลีทุ้มต่ำ "บอกให้กลืนลงไป ไม่ได้ยินหรือไง?"
คำพูดนั้นเอ่ยกับไฉเสี่ยวหมี่ แต่ดวงตากลับเหเย้ยมองไปทางเจียงจืออวี่ พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนที่ไม่อาจมองข้ามได้
แผ่นหลังของเจียงจืออวี่พลันแข็งทื่อ
แววตาของอูหลีแฝงความเย็นยะเยือกจนแทบจับต้องไม่ได้ ดั่งน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนคมมีดในคืนฤดูหนาวอันมืดมิด ทั้งเฉียบคมและอันตราย ราวกับว่าหากเขากล้าพูดแทรกแม้แต่คำเดียว ก็ต้องเตรียมเก็บศพตัวเองไว้ได้เลย
เจียงจืออวี่ขยับลูกกระเดือก แล้วก็ส่ายหน้าในใจ คิดว่าตัวเองคิดเล็กคิดน้อยเกินไปอีกแล้ว ถึงแม้น้องชายคนนี้จะหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลา พูดจาเฉียบขาด แต่ก็ไม่เคยทำอะไรที่ทำร้ายเขาจริง ๆ สักครั้ง แล้วเขากลับคิดร้ายต่อเขาถึงเพียงนี้
คงเป็นเพราะเห็นสีหน้าของเสี่ยวหมี่ผิดปกติไป ดูแลด้วยความกังวลเกินไป เลยทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะกระมัง
อีกทั้ง...
เจียงจืออวี่นึกขึ้นได้ถึงภาพที่เห็นในย่านเย่ป้ายเมื่อคราวก่อน เขาจำได้ว่าตอนนั้นอูหลีนำหนอนโลหิตแดงออกมาจากกาย แล้วมอบให้ผู้นำหมู่บ้านแห่งเย่ป้าย นั่นเป็นหนอนที่เลี้ยงด้วยเลือดแก่นของตัวเอง