ราตรีมืดมิดดุจแพรดำข้นหนา ความเงียบงันแฝงไว้ด้วยการเย้าแหย่ที่นุ่มนวลไร้เสียง
ไอน้ำอุ่นแผ่คลุ้งโอบอุ่มอวล กลิ่นหอมหวานละมุนละไมอบอวลจนทุกซอกทุกมุมราวกับชุ่มไปด้วยน้ำผึ้ง
จุมพิตของอูหลีตกละเอียดเรื่อยไป จากคางเรียวบางของนางไล้เลื้อยลงมาอย่างต่อเนื่อง
วินาทีที่ริมฝีปากบางแตะต้องกระดูกไหปลาร้า หญิงสาวก็สะท้านแผ่วเบา
กระดูกไหปลาร้าของนางนูนขึ้นเล็กน้อย เรียวบางและงดงาม
ใต้กระดูกไหปลาร้ามีจุดแดงจาง ๆ เล็กเม็ดหนึ่ง ประทับอยู่บนผิวดั่งเนียนละเอียด สีแดงสดราวกับชาดแดง
เขาอดไม่ได้ที่จะใช้ปลายลิ้นลากไปตามรอยไฝเม็ดนั้นอย่างแผ่วเบา
ราวกับอยากจะเอามันเข้าไปไว้ในกายของตน
ครู่ต่อมา รอบจุดแดงเล็กนั้นก็กลายเป็นสีชมพูเปียกชื้นแผ่กระจาย ดั่งรอยแต้มสีชมพูที่ค่อย ๆ แย้มบานบนมวลดอกไม้ในหิมะ
สีหน้าของเขาพลันมืดหม่นลงอย่างฉับพลัน ลึกในหัวใจบางแห่งได้บานสะพรั่งเปลวไฟกอหนึ่ง แวบวับไหว อันเป็นไฟที่เผาไหม้จนออกมาเป็นความพอใจที่แทบสั่นเทา
มันช่างดูราวกับเครื่องหมายหนึ่ง
และเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
การครอบครองที่ไร้เสียง
ความคิดเมื่องอกเงยขึ้นมาแล้ว ย่อมเติบโตอย่างดุดัน เขาหลงใหลอยู่ในรอยประทับอันศรัทธาเหล่านี้ทีละแห่ง ๆ
"หลี่หลี่... พอได้แล้ว..."
เมื่อริมฝีปากของเขาเลื่อนไปถึงหัวไหล่ ไฉเสี่ยวหมี่ก็ทนคันจนขดตัวเข้าหากัน ยื่นมือไปยันไหล่เขา พยายามขัดขวางการ "ปลุกสตรอว์เบอร์รี" ที่ยิ่งเกินเลยขึ้นทุกที
ด้วยความเร็วในการปลุกของเขาแบบนี้ ต่อไปนี้นางคงไม่กล้าให้ใครเห็นหน้าเป็นแน่
"ไม่พอ"
เขาตอบเสียงอ้อแอพลางไม่หยุดมือ กัดประทับรอยแดงสดอีกจุดหนึ่งบนหัวไหล่อวบอิ่มของนาง