เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของซ่งเยวี่ยเหยา ไฉเสี่ยวหมี่จึงได้สติว่า ตนพูดจาหลงประเด็นไปไกลแล้ว
นางรีบกลับเข้าประเด็นสำคัญ: "เช่นนั้น พี่เหยา ท่านต้องการตามหาคนผู้นั้น เกี่ยวข้องกับโอวหยางไหวหรือไม่?"
"คนที่ข้าตามหา คือบุตรีที่เขาพลัดพรากไปนานแล้ว น้องสาวแท้ๆ ของโอวหยางรุ่ย"
ซ่งเยวี่ยเหยาเอื้อมมือหยิบจี้หยกครึ่งวงออกจากเอว สีเขียวสดใส เนื้อหยกประณีตยิ่งนัก
สิ่งนี้คือภารกิจที่เจียงจืออวี่มอบหมายแก่นาง
หลายวันมานี้เขาติดธุระอยู่ในจวนสกุลโอวหยางจนไม่มีเวลา จึงมอบจี้หยกให้นาง ฝากให้ตามหาคน ว่ากันว่าโอวหยางไหวอาจมีบุตรีอีกคนพลัดหลงอยู่ข้างนอก
ถูกชาวไร่คนหนึ่งลักพาไปเลี้ยงจนโต อาศัยอยู่ตรอกหลิวที่หัวถนนซีเจีย ฝ่ายชาวไร่ผู้นั้นเป็นพ่อม่าย
เบาะแสชัดแจ้งเช่นนี้ ตามหาไม่ยากเย็น
แต่เมื่อนางสอบถามชาวบ้านรอบข้าง ใครๆ ต่างก็รู้จักชาวไร่ผู้นั้น หากแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขามีบุตรี
ต่อมานางออกแรงอยู่พอสมควร จึงสืบหาพี่สาวของชาวไร่ผู้นั้นได้ เพิ่งเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฝ่ายตรงข้ามก็แตกตื่นราวกับนกที่เห็นแต่ธนู เอะอะโวยวาย แสร้งทำบ้าทำบอไล่ตนออกจากบ้าน ท่าทางเช่นนั้นผิดปกติเป็นแน่
ไฉเสี่ยวหมี่ฟังจบ ก็เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
ที่แท้กรรมของโอวหยางไหวก็มาถึงแล้วอย่างเงียบเชียบ หากแต่เขาไม่คิดนำมาเป็นเครื่องเตือนสติตนเองแม้แต่น้อย
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงเอ่ยขึ้น: "รอหลี่หลี่กลับมา ข้าจะให้เขาช่วยตามหาหญิงสาวผู้นั้น"
"อีกอย่าง พี่เหยา อีกประเดี๋ยวพวกเราต่อหน้าหงเซียว อย่าเอ่ยถึงโอวหยางไหวอีกเลยเป็นอันขาด"
ซ่งเยวี่ยเหยาไม่ถามไถ่เพิ่ม เพียงพยักหน้ารับ: "ดี"
สิ่งอัปมงคลเช่นนี้ ไม่สมควรเอ่ยถึงให้มากความ
*
ภายในลานเล็กที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ เงาร่างสีแดงร่างหนึ่งหมอบอยู่ข้างโต๊ะหิน
โดดเดี่ยวเปล่าเปลี่ยว หงอยเหงาไร้เรี่ยวแรง กำลังเล่นหมากล้อมกับตัวเอง
หลายวันที่เสี่ยวหมี่มาฝึกยิงธนูที่นี่กับพวกพ้อง คือช่วงเวลาที่ครึกครื้นที่สุดของนางในย่านชานเมืองแห่งนี้