สุนัขจิ้งจอกน้อยสีแดงเพลิงวิ่งก้มหัวไปตลอดทาง สี่ขาตะกุยพื้นไม่หยุด
ทันใดนั้น มันก็พบว่าแผ่นดินเบื้องหน้ามีแสงอบอุ่นสาดส่องเป็นวงกว้าง
มันรีบหยุดฝีเท้ากะทันหัน หันกลับไปด้วยความประหลาดใจ
จึงได้เห็นว่า บนนภาเหนือเมืองเชียนอู๋ เต็มไปด้วยเทียนแดงนับหมื่นดวง เรืองรองราวกับไฟ
แสงเหล่านั้นลอยนิ่งอยู่ท่ามกลางราตรี รวมตัวกันเป็นแนวส้มอมแดงอันอ่อนโยน ราวกับมีผู้ใดจุดตะเกียงที่ไม่มีวันดับไว้กลางเวหาดินแดน
สุนัขจิ้งจอกน้อยนั่งนิ่งอยู่กับที่ เงยหน้ามองอยู่อย่างเงียบ ๆ ชั่วครู่
งดงามยิ่งนัก
มันสะบัดหางเล็กน้อย เก็บสายตากลับ แล้วหันหลังวิ่งต่อไปข้างหน้า
ผลปรากฏว่า พอหันหน้ากลับมา——
"อ้า!!!"
ดวงตางูสีเขียวอมดำคู่หนึ่ง เกือบชิดติดกับใบหน้าของมัน จ้องมองมันอย่างครุ่นคิด
สุนัขจิ้งจอกน้อยร้องด้วยความตกใจ ตกใจจนกลิ้งอยู่กับที่สามตลบ ขนทุกเส้นตั้งชันเป็นลูกบอลปุกปุย
หงจีโอกระพริบตา คิดในใจว่าคราวนี้ตนไม่ได้อ้าปากใหญ่เลือดอันน่าสะพรึงกลัวข่มขู่เพื่อให้ตกใจเหมือนครั้งแรกแล้วนี่นา
จะต้องตกใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
สุนัขจิ้งจอกน้อยกอดหัว ตัวสั่นเทาอยู่นาน จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาดูเป็นรอยแคบ ๆ เมื่อเห็นชัดว่าเป็นงูอ้วนแดงตัวนั้น มันก็ถอนหายใจยาว ขนทั้งตัวค่อย ๆ แฟบลง
"หงจีโอ เป็นเจ้าเอง"
เสี่ยวหมี่แม้จะเจ้าเล่ห์นักกิน แต่ท้องก็เล็ก กระต่ายที่มันอุตส่าห์ปิ้งอย่างสุดฝีมือ ในที่สุดเกือบทั้งหมดก็ตกถึงท้องของงูอ้วนแดงตัวนี้
หงจีโอผงกหัวเล็กน้อย รับว่าใช่ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางด้านหลังของสุนัขจิ้งจอกน้อย สายตาเปลี่ยนเป็นความเคารพในทันที
สุนัขจิ้งจอกน้อยชะงักไป จึงพบว่า บนพื้นไม่รู้ว่าเมื่อใดมีเงาที่ถูกทอดยาวเพิ่มขึ้นมา กำลังค่อย ๆ แผ่ครอบลงมา