ใบหน้าของผู้นำหมู่บ้านมืดครึ้มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
นี่เป็นครั้งแรกที่อูหลีกล้าขัดคำสั่งเขาต่อหน้าเช่นนี้
ชั่วขณะนั้น เขาราวกับมองเห็นลูกสาวหัวรั้นของตนในแววตาที่แสร้งทำเป็นว่านอนสอนง่ายของเด็กหนุ่ม
เหมือนกันเสียเหลือเกิน ทั้งยึดติดกับเหตุผลของตน ไม่ยอมหันหลังกลับแม้ต้องเดินไปจนสุดทาง
แม้ต้องถูกทั้งเผ่าประณาม ถูกคนรักหักหลัง นางก็ยังคงคลุ้มคลั่งได้ถึงเพียงนั้น ทอดทิ้งทุกสิ่ง ถูกตรึงไว้บนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แล้วถูกเผาทั้งเป็น
เปลวเพลิงแลบเลียใบหน้างามสง่าเย้ายวนใจของนาง แต่นางกลับยังคงหัวเราะ หัวเราะอย่างสมใจอยาก
“ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์จงเป็นพยาน ข้าขอสาบานด้วยชีวิต ยกโลหิตของธิดาศักดิ์สิทธิ์ของข้าเปลี่ยนเป็นโลหิตบริสุทธิ์สูงสุด มอบแก่ทารกในครรภ์ สืบสกุลของข้า ตั้งชื่อว่า—หลี”
“เขาจะแบกรับความแค้นและคำสาปของข้ามีชีวิตอยู่ จนกว่าคนที่หักหลังข้าจะต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือเขา ต้องพบจุดจบอันหายนะ!”
“ท่านพ่อ ท่านไม่มีทางฆ่าเขาได้หรอก! ฮ่าฮ่าฮ่า...”
เรือนร่างอันงดงามมลายเป็นเถ้าถ่านในเปลวเพลิง แต่ทารกในครรภ์ของนางกลับปลอดภัยไร้บาดแผล
เมื่อเหล่าผู้คนในเผ่าใช้กิ่งไม้ปัดเถ้าถ่านออกอย่างสั่นเทา สิ่งมีชีวิตประหลาดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารและเลือดดำก็ส่งเสียงร้องแรกแยกร้องขึ้น ทะลุความเงียบงันอันน่าสยดสยอง
ผู้นำหมู่บ้านสะดุ้งตื่นจากภวังค์ในทันใด ดึงไม้เท้ากลับจากมืออูหลี
เด็กคนนี้ ช่างเหมือนนางเหลือเกิน
“ท่านผู้นำหมู่บ้าน” มีคนหนึ่งเอ่ยเตือนขึ้น
“ขบวนรถที่จะไปเยี่ยมเยียนเย่ป้ายในวันนี้เตรียมพร้อมแล้ว กำลังจะออกเดินทาง แต่ของถวายยังขาดอยู่อย่างหนึ่ง”