ซื้อหมูสามชั้นมาสองชั่ง ราคา 16 อีแปะ
จากนั้นก็ไปซื้อน้ำตาลที่ร้าน ในยุคนี้ทั้งน้ำตาลและเกลือล้วนหายากและราคาแพง เพียงปริมาณเล็กน้อยก็สิ้นเงินนางไปถึง 15 อีแปะ
จนใจยิ่งนัก หมูตงพัว หากไร้น้ำตาลจะเรียกหมูตงพัวได้อย่างไร เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีน้ำตาลกรวด จำต้องใช้น้ำตาลทรายขาวพอให้ใช้การได้
ยุ่งวุ่นวายตลอดช่วงเช้า พวกนางยังไม่ได้ทานอาหารกลางวัน หลินเชียนเชียนเห็นแผงลอยริมทางขายเกี๊ยวน้ำ ราคาชามละ 6 อีแปะ จึงสั่งมาสามชาม
ติงเสี่ยวหู่ดึงชายเสื้อของหลินเชียนเชียนพลางเอ่ยว่า "พี่ ข้าไม่หิว ราคาแพงเกินไปแล้ว"
"เอาสามชาม" หลินเชียนเชียนหาได้สนใจไม่ เอ่ยย้ำอีกครั้ง
จ่ายเงินแล้ว เจ้าของแผงก็นำเกี๊ยวน้ำร้อน ๆ สามชามมาเสิร์ฟ
ทั้งสามคนสูดเสียงดังซู้ด ๆ จนเหงื่อท่วมศีรษะ แม้แต่น้ำซุปก็มิได้เหลือ
หลินเชียนเชียนวางชามลง หยิบเงินที่หาได้วันนี้ออกมา—รวมแล้วขายแป้งมันไป 20 ชั่ง ท่านเถ้าแก่ซูจ่ายเงินมา 5 ตำลึง จึงแบ่งเงิน 1 ตำลึง 5 เฉียนให้ติงเสี่ยวหู่พลางกล่าวว่า "เจ้าหู่เอ๋อร์ เก็บให้ดี"