สามเด็กน้อยเดินทางมุ่งสู่อำเภออย่างชำนาญ มุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมเทียนเซียง
โรงเตี๊ยมนี้พวกเขามาหลายครั้งแล้ว ก่อนหน้านี้เคยเอาของป่ามาขาย คุ้นหน้าคุ้นตากับคนในร้าน
“โอ้ว!” เสี่ยวเอ้อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้เจอกันเสียหลายวัน ข้านึกว่าพวกท่านไม่มาเสียแล้ว!”
“ที่ไหนกัน” หลินเชียนเชียนตอบยิ้มๆ “พี่เสี่ยวเอ้อ ท่านเถ้าแก่ซูอยู่หรือไม่ พวกเรามีของดีมาหาเขา”
“อยู่ ๆ กำลังตรวจนับสินค้าอยู่ที่ลานหลัง” เสี่ยวเอ้อชี้ไปด้านหลัง “พวกท่านเข้าไปเองเถิด”
“ได้ ท่านจงยุ่งต่อไปก่อน”
พวกเขาพยักหน้าอย่างสุภาพ เลี่ยงผ่านห้องโถงหน้า มุ่งตรงไปยังลานหลัง
ณ ลานหลัง ท่านเถ้าแก่ซูกำลังนั่งยองๆ ตรวจสอบพวกไหและกระปุก ริมฝีปากขยับพึมพำ ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองพลางยิ้มออกมา “โอ้ว เชียนเชียนมาแล้วหรือ ครานี้เอาอะไรดีๆ มาให้ท่านซูอีกเล่า”
หลินเชียนเชียนวางกระจาดหลังลง แก้มัดปากถุงผ้า เผยให้เห็นแป้งมันสำปะหลังขาวละเอียดดุจหิมะภายใน
“ท่านซู ท่านลองดูนี่”
ท่านเถ้าแก่ซูโน้มตัวเข้ามา ยื่นมือหยิบขึ้นมาหน่อยหนึ่ง ขยี้ที่ปลายนิ้ว แล้วชิดจมูกดม คิ้วขมวดน้อย ๆ “นี่มัน… แป้งหรือ”