ท่านผู้เฒ่าจ้าวรับเงินมา ชั่งในมือพลางยิ้มจนตีนกาที่หางตาเป็นร่องลึก “ดีเลย เชิญขึ้นรถเถิด ครบคนก็ออกเดินทาง”
ติงเสี่ยวหู่เบียดเข้ามา ในกำมือมีสองอีแปะ ยัดใส่มือหลินเชียนเชียนไม่ยอมลด “พี่เชียนเชียน ค่ารถข้า ข้าออกเอง”
หลินเชียนเชียนเอามือไพล่หลัง ถลึงตาใส่เขา “เก็บไป”
“แต่ว่า——”
“แต่อะไรนักหนา” หลินเชียนเชียนขัดขึ้น “เงินน้อยนิดของเจ้า เก็บไว้ฝากของให้ที่บ้านเถอะ เรื่องเงินแค่ไม่กี่อีแปะ ข้าออกไม่ได้รึ?”
ติงเสี่ยวหู่อ้าปากค้าง มองสีหน้าหลินเชียนเชียนไม่ใคร่ถูกนัก จึงเก็บเงินกลับคืน เอ่ยเสียงหงอยว่า “เช่นนั้นก็ขอบใจพี่เชียนเชียน”
สตรีข้าง ๆ สองสามนางยืดคอชะเง้อมองทางนี้ ลูกตาเหลือบมองสามคนไปมา
มีคนกระซิบงึมงำอะไรสักอย่าง คนข้าง ๆ กระตุกตัวนางทีหนึ่ง สตรีพวกนั้นก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก