ติงเสี่ยวหู่หัวเราะเสียงหนึ่ง วางขนมเปี๊ยะไว้บนขอบแท่นนอนร้อน แล้วหยิบของตนขึ้นมากัดกิน
เขากัดเข้าไปคำใหญ่ เคี้ยวไปมา—ขนมเปี๊ยะทำจากแป้งข้าวโพดหอมอร่อยยิ่งนัก หวานละมุนลิ้น ดีกว่าขนมเปี๊ยะรำที่เคยกินหลายเท่านัก
ทว่าเมื่อกลืนลงคอไปแล้ว กลับรู้สึกขาดอะไรไปบางอย่าง
ขาดรสชาติเผ็ดร้อนชวนชาลิ้นนั่นเอง
เขานึกถึงเนื้อกระต่ายหั่นเต๋าที่พี่เชียนเชียนทำให้ชิมเมื่อคืน ทั้งเผ็ดทั้งชา ลิ้นราวกับต้องมนตร์สะท้าน กับข้าวจานนั้นเขากินข้าวได้ถึงสองถ้วย เมื่อเทียบกันแล้ว ขนมเปี๊ยะแป้งข้าวโพดช่างจืดจางไร้รส
ติงเสี่ยวหู่กัดอีกคำ เคี้ยวไปพลาง ใจก็เริ่มรู้สึกละอายขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ตนนี่ชักเรื่องมากกินยากเสียแล้ว
แต่ก่อนได้กินขนมเปี๊ยะแป้งข้าวโพดสักชิ้น จะดีใจสักเพียงใด