ภายในเรือน หลินเชียนเชียนกำลังหลับสนิท
ในความฝันนางย้อนกลับไปยังโลกปัจจุบัน ตรงหน้าวางเป็ดย่างตัวหนึ่ง ผิวเป็ดสีน้ำมันวาว แผ่นแป้งบาง ๆ เต้าเจี้ยวหวาน แตงกวาหั่นเส้น ต้นหอมซอย ครบทุกอย่างไม่ขาดแม้แต่น้อย นางม้วนขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ยัดเข้าปาก—ก็รสนี้แหละ! นางคว้าน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งขึ้นมาอีก เย็นเฉียบ ฟองซ่าที่แตกซ่าบนปลายลิ้น สดชื่นจนทั่วร่างปลอดโปร่ง
แล้วเป็ดย่างตัวนั้นก็เริ่มสั่นไหว
ผิดแล้ว ไม่ใช่เป็ดย่างสั่น แต่เป็นทั้งโต๊ะที่กำลังสั่น
“พี่เชียนเชียน—”
เสียงลอยมาจากที่ไกลแสนไกล ราวกับถูกน้ำกั้นไว้ชั้นหนึ่ง
เป็ดย่างยิ่งพร่าเลือน น้ำอัดลมก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาดำ หลินเชียนเชียนพยายามสุดชีวิตหมายคว้ารสชาตินั้นไว้ ทว่าภาพตรงหน้ากลับราวกับแตกสลาย ร่วงหล่นลงทีละชิ้น ๆ—