ระหว่างทางผ่านร้านขายธัญพืชและน้ำมัน นางชั่งแป้งสาลีหนึ่งชั่งกับข้าวสารสองชั่ง แล้วที่แผงเครื่องเทศข้าง ๆ ก็หยิบพริกเสฉวนกับพริกแห้งมาเล็กน้อย หลินเชียนเชียนนับเงินออกมาสามสิบห้าอีแปะ วางเรียงทีละเหรียญบนเคาน์เตอร์
"พอกินสักสองมื้อก็แล้วกัน" นางคิดในใจ ช่วงนี้ไปอำเภอบ่อย หากขาดอะไรก็เติมได้ทุกเมื่อ ไม่จำเป็นต้องซื้อเผื่อมากมาย
โลกนี้ เด็กกึ่งโตสองคนมีเสบียง หากตกอยู่ในสายตาผู้ไม่หวังดี ก็เหมือนแกะอ้วนที่พร้อมจะเชือด
นางกับอาเหล็งรวมกันยังไม่พอเป็นผู้ใหญ่คอยปกป้อง หากเกิดเหตุทะเลาะวิวาทจริง คนที่จะเสียเปรียบก็มีแต่พวกตน
ออกจากปากทางอำเภอแล้วก็เดินกลับตามเคย
เกวียนเทียมวัวค่าโดยสารสองอีแปะต่อคน หลินเชียนเชียนกัดฟันอดกลั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกรงชาวบ้านเห็นเข้าจะก่อความวุ่นวายอีก
ฝ่าเท้าถูไถจนร้อนผ่าว ยามก้าวแต่ละก้าวเหมือนเหยียบลงบนเศษกระเบื้องเคลือบแตก นางรู้ดีว่านั่นคือตุ่มพอง