"ท่านแม่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง" ติงเสี่ยวหู่ลดเสียงต่ำราวกับเล็ดลอดมาจากซอกพื้น "ท่านแม่นั่งมั่น ๆ อย่าให้ผู้ใดได้ยินเป็นอันขาด—โดยเฉพาะบ้านข้าง ๆ"
พูดจบ เขาค่อย ๆ ล้วงพวงเหรียญทองแดงออกมาจากอก วางเรียงบนโต๊ะทีละเหรียญ
ดวงตาท่านน้าติงเบิกกว้างในบัดดล หนึ่งร้อยเหรียญ นางอ้าปากแต่ไร้เสียงเล็ดลอด
มือติงเสี่ยวหู่ยังไม่หยุด ล้วงของอีกอย่างจากอก วางลงบนโต๊ะดังตุ้บ
ท่านน้าติงนั่งไม่ติด ดีดตัวพรวดราวถูกเข็มตำ
"ท่านแม่ นี่เจ็ดตำลึง" เสียงติงเสี่ยวหู่แผ่วเบา ทว่าดุจก้อนหินทุ่มลงห้วงน้ำลึก "วันนี้ขึ้นเขาไปขุดได้โสม ขายให้ร้านยาแล้ว"
"หา?" เสียงท่านน้าติงตวาดสูงลิ่ว ก่อนข่มกลับลง เอามือปิดปาก ดวงตาเบิกค้างดั่งลูกกริ่ง "โสม? เจ้าเด็กน้อยไม่กี่คน—ขุดได้โสมงั้นรึ?"
เจ้าหู่เอ๋อร์ผงกศีรษะ ใบหน้าเจือความลำพองใจเกินหักห้าม "พวกเราสามคนขุดได้หมด พี่เชียนเชียนได้ใหญ่สุด อาเหล็งเล็กสุด"