"พี่! เงิน 80 ตำลึงบวกกับอีก 12 ตำลึง—รวมเป็น 90 ตำลึง พวกเรารวยแล้ว!" หลินอวี้หลงกดเสียงต่ำ ทว่ายากจะปกปิดความตื่นเต้นในน้ำเสียง
หลินเชียนเชียนยกมือขึ้นบิดแขนเขาทีหนึ่ง ตวาดเสียงเบา "กลับบ้านค่อยพูด!"
หลินอวี้หลงหดคอ เพิ่งนึกขึ้นได้—ในตลาดคนพลุกพล่านหูตารอบทิศ หากคำพูดนี้ตกถึงหูผู้มีใจคิดร้าย จะนำภัยมาสู่ตัว
เขายิ้มแห้ง ๆ หุบปากเงียบ ทว่าแววตายังเก็บความปีติยินดีนั้นไว้ไม่อยู่
ทั้งสามเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวสายหนึ่ง หลินเชียนเชียนมองหน้ามองหลัง ยืนยันว่าไร้ผู้คน จึงหยุดยืน
"เจ้าหู่เอ๋อร์" นางล้วงถุงเงินออกมาจากอก พลางนับพลางว่า "ผักป่ากับหนังกระต่ายรวมเป็นเงิน 290 อีแปะ 100 อีแปะนี่เป็นของเจ้า"
ติงเสี่ยวหู่รีบโบกมือ "พี่เชียนเชียน มันมากเกินไป—"
"อย่าเพิ่งรีบ ยังไม่หมด" หลินเชียนเชียนหยิบเศษเงินออกมาอีกหลายชิ้น "โสมต้นเล็กขายได้ 5 ตำลึง ในสามรากนั้น ของเจ้ากับอาเหล็งอายุใกล้เคียงกัน แต่ของเจ้ามากกว่าอาเหล็งนิด—ของเจ้าคิดเป็น 7 ตำลึง นี่ของเจ้า"