“พี่” หลินอวี้หลงหันกลับมาพลัน ดวงตาเป็นประกาย “พวกเรามีบ้านแล้ว”
หลินเชียนเชียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วทอดสายตาตามน้องชาย มองไปยังเรือนที่ผุพัง มีเพียงม่านฟางขาดวิ่นกั้นลม
“อืม” นางพยักหน้าหนักแน่น น้ำเสียงแหบพร่า “พวกเรามีบ้านแล้ว”
นางเดินเข้าไป สะบัดผ้าห่มเก่าบางเฉียดจนแทบเห็นทะลุออก ปูบนม่านฟางอย่างประณีต “นอนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องขึ้นภูเขา ผักป่าผืนนั้นยังมีอีกไม่น้อย รีบไปเด็ดเสีย พรุ่งนี้จะได้เอาไปแลกเงิน”
หลินเชียนเชียนนอนลงบนม่านฟาง จ้องมองเพดานมืดทึบ เสียงฟางบนหลังคาดังซ่าๆ ท่ามกลางลมราตรี
ขอเพียงขยันขันแข็ง ชีวิตย่อมดำเนินต่อไปได้ นางคิดพลางค่อยๆ หลับตาลง
ตื่นขึ้นมาหนหนึ่ง ฟ้าสางเพียงน้อย ประตูก็ถูกเคาะดังปังๆ