ในเรือนว่างเปล่าไร้สิ่งใด มีเพียงมันหวานครึ่งกระสอบ
หลินเชียนเชียนตัดสินใจแน่วแน่ ค่ำนี้จะกินมันหวานเผากับไข่นกที่เก็บมาได้วันนี้
ติงเสี่ยวหู่เห็นดังนั้นก็หมุนตัวจะเดินจาก เขารู้ว่าพี่เชียนเชียนลำบากเพียงใด มันหวานครึ่งกระสอบนั้นเกรงว่าจะเป็นเสบียงทั้งหมดที่สองพี่น้องต้องประทังชีวิตในไม่กี่วันนี้
“เจ้าหู่เอ๋อร์ กินเสียที่นี่” หลินเชียนเชียนฉุดรั้งเขาไว้ “ทางพี่แม้ไม่มีของดีอันใด แต่อิ่มท้องเป็นแน่”
หลินอวี้หลงข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเสริม “กินเถิด! วันนี้ยังมีอาหารพิเศษอีก”
ติงเสี่ยวหู่ชะงักงัน เมื่อเที่ยงก็เพิ่งได้เพิ่มมาไม่ใช่หรือ?
ในเตามีกลิ่นหอมกรุ่นลอยออกมา
สิ่งกลมเล็กหลายสิ่งกำลังอบอยู่ข้างไฟ
“นี่คือ...ไข่นก!” ติงเสี่ยวหู่เบิกตากว้าง
“เราสามคน คนละสามฟอง” หลินเชียนเชียนยิ้มพลางนับแบ่ง
“พี่ข้าสุดยอดใช่หรือไม่!” หลินอวี้หลงเชิดหน้าขึ้นน้อย ๆ ฉายแววลำพอง “เก็บมาได้ตั้งเก้าฟองแน่ะ!”
สามคนล้อมกองไฟ กินกันอย่างเอร็ดอร่อยหอมกรุ่นไปทั้งปาก เมื่อวานติงเสี่ยวหู่ส่งไข่ไก่มาให้ก็อยากกินนัก แต่เขารู้ว่านั่นของบำรุงกายพี่เชียนเชียน แตะต้องไม่ได้เด็ดขาด