หวังเหอฮวาก็เห็นชัดแล้วเช่นกัน นางเร่งโยนมันสำปะหลังในมือทิ้ง แล้วเอาถูกับขากางเกงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่นอกรั้วบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกัน
"นั่นมันมันพิษจริง ๆ..." "เกรงว่าคงหิวจนตาลาย อะไรก็กวาดเข้าบ้าน" "ก็น่าสงสารอยู่..."
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินมีสีหน้าย่ำแย่ลงอีก นางมิอาจปล่อยให้คำว่า 'น่าสงสาร' มาแปะติดตัวนางได้—เช่นนั้นแล้วนางผู้เป็นท่านย่าจะกลายเป็นอะไรไป?
นางยันมือหวังเหอฮวาพยุงกายลุกขึ้น น้ำเสียงยังสั่นเครือ แต่ก็เริ่มกอบกู้หน้ากลับคืนมา "อีเด็กสารเลวนี่ ขุดมันพิษกลับมากิน ไม่กลัวตายรึ? ที่ข้ามานี่ก็เพราะเป็นห่วงมันนี่แหละ!"
คำพูดนี้ฝืนนัก แม้แต่นางเองยังไม่เชื่อ
หลินเชียนเชียนยืนอยู่กับที่ มีดในมือห้อยลงแล้ว ปลายมีดชี้ลงพื้น นางไม่ได้เอ่ยวาจา ละครฉากนี้ไม่จำเป็นต้องให้นางเอ่ยปากอีกต่อไป