"พี่เชียนเชียน ข้าช่วยขนเอง" ติงเสี่ยวหู่ก้มตัวยกกระจาดหลัง
"วางตรงครัวนั่นก็พอ" หลินเชียนเชียนชี้ไปยังมุมในครัว
"อาเหล็ง น้ำผึ้งกับไข่นกล่ะ" หลินเชียนเชียนมองอาเหล็งถาม
หลินอวี้หลงชี้ไปยังมุมที่ดูไม่สลักสำคัญ
หลินเชียนเชียนมองตามตำแหน่งที่เขาซ่อนของ——อยู่ข้างกระจาดหลังนั่นเอง ตั้งอยู่โจ่งแจ้ง ใครก็เห็น
"เจ้าซ่อนอย่างนี้น่ะหรือ"
หลินอวี้หลงเกาหัว "ที่ที่อันตรายที่สุดก็ย่อมปลอดภัยที่สุดน่ะสิ ยิ่งกว่านี้มีคนบังไว้ตั้งมาก ต่างก็มุงดูเรื่องสนุกกัน ใครจะไปมองพื้นดิน"
หลินเชียนเชียนยกนิ้วโป้งให้ ไม่พูดอะไร
เด็กอย่างอาเหล็งช่างสังเกตและเฉลียวฉลาดยิ่ง น่าเสียดายที่เกิดมาไม่ถูกกาลเทศะ แถมยังเกิดในครอบครัวเช่นนี้ แต่ดีที่นางมาแล้ว ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนไป