“เจ้า……เหลวไหล!” นางสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง เสียงยิ่งแหลมคมขึ้น “ข้าไม่ให้เจ้าข้าวกินตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ท่านแม่ จะเสียเวลาพูดกับนางทำไม!” หวังเหอฮวาแทรกตัวเข้ามาข้าง ๆ ถลกแขนเสื้อขึ้น “รีบค้นในเรือนเถิด!”
“เจ้าส่งกุญแจออกมา” ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นที่ก้น เปลี่ยนสีหน้า
“ข้าไม่ สตรีอย่างเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า?”
“เจ้าจะให้หรือไม่?”
หลินเชียนเชียนไม่ปริปาก
“ถีบประตู” ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินกล่าว
หวังเหอฮวาได้ฟังก็ถลกแขนเสื้อ เดินมุ่งตรงไปยังประตูเรือน
มือของหลินเชียนเชียนคลำไปยังมีดหักเล่มนั้นในกระจาดหลัง ด้ามไม้เย็นเฉียบอยู่ในอุ้งมือ หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ—นางรู้ว่ามีดเล่มนี้ฟันลงไปจริงไม่ได้ หากฟันลงไปนางก็แพ้ แต่นางรู้ดีกว่า ว่าหากยามนี้ไม่ชักออกมา พวกนางก็จะบุกเข้าไป