หลินเชียนเชียนเก็บถ้วยตะเกียบ ยกอ่างโจ๊กที่แทบไม่มีใครแตะต้องไปให้ไก่กิน พวกไก่ไม่รังเกียจ กระพือปีกแย่งกันจิกอย่างเอร็ดอร่อย
นางเงยหน้ามองไปทางเรือนตะวันตก หลินหยวนหยวนไม่ออกมา ในห้องติงอวี้เซียงกำลังโต้เถียงกับหลินกั๋วจู้
“หมายความว่าไง โจ๊กนั่นข้าทำเสียที่ไหน!” เสียงของติงอวี้เซียงลอดผ่านหน้าต่างออกมา แหลมคม “จ้องแต่จะระบายอารมณ์ใส่ข้า แล้วเจ้าเล่า เจ้าก็เอาแต่ยืนทื่อเป็นใบ้อยู่ตรงนั้นหรือ ไม่รู้จักพูดแทนพวกแม่ลูกสักคำ!”
“พอแล้ว พอแล้ว” เสียงหลินกั๋วจู้ทุ้มต่ำ “ก็ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงนี่ ท่านแม่ฟันหลุด คราวหลังซาวข้าวให้ละเอียดหน่อย โจ๊กนั่นมันกรวดทรายจริง…”
“เจ้า— ข้าพูดเรื่องนี้กับเจ้าหรือ” ติงอวี้เซียงขึ้นเสียงสูงกว่าเดิม “เจ้าเอาแต่กินของเจ้า! ขนมเปี๊ยะเล่า ไม่รู้จักเหลือไว้ให้พวกแม่ลูกสักชิ้น! อยู่กับเจ้า แม้แต่ข้าวยังอดมื้อ!”